Ի՞նչ համազգային՝ երբ հազիւ ազգայինը…

ԱՐԵՒՄՏԵԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆ — Ինչպէս մեր բոլորին ծանօթ է, 1918 Մայիսի 28-ին Ատրպէյճանն էր որ իր անկախութիւնը հռչակեց Անդրկովկասեան Միութենէն՝ Արեւելեան Հայաստանին թողնելով առանց այլընտրանքի հնարաւորութեան, բացի իր ինքնավարութեան յայտարարութենէն, որ լոյս տեսաւ Մայիսի 30-ին:

Ի հարկ է, այսօր Արեւելեան Հայաստանի Հայութիւնը իրաւունք ունի իր ցանկացած ձեւով նշելու կամ նոյնիսկ տօնելու որեւէ թուական՝ իր ցանկացած անուանումով: Մենք այդ կրնանք միայն ողջունել եւ շնորհաւորել, մանաւանդ երբ խօսքը կը վերաբերի Սարդարապատի ճակատամարտին, որ նոյնիսկ կրնար տեղի ունենալ ոչ թէ Սարդարապատի մէջ՝ այլ Էրզրումի սահմաններուն վրայ, եթէ Զօրավար Անդրանիկի նման հերոսները դաւաճանութեան չենթարկուէին ոմանց կողմէ:

Մեր բոլորին պատասխանատւութիւնն է այսօր՝ մեր ժողովուրդին մատուցել եւ տրամադրել ճշմարտութիւններ եւ իրապաշտ խնդիրներ:

Արեւելեան Հայաստանի իրաւունքն է Մայիսի 28-ն նշել որպէս «անկախութեան» օր, բայց այդ երբէք չի նշանակեր որ ան իրաւունք ունի այդ «անկախութիւնը» ներկայացնելու ողջ Հայութեան, որպէս ինչոր «համազգային» տօն: Ո’չ, Մայիսի 28-ն համազգային չէ’: Մայիսի 28-ի ըմբռնումով ստեղծուած «ազատ անկանխ Հայաստանը»՝ 7 օր յետոյ Թրքական կողմին հետ ստորագրեց Պաթումի պայմանագիրը, որ ոչ միայն «ազատ անկանխ Հայաստան»-ի հնարաւոր 60,000 քառակուսի կիլոմետր տարածքը կրճատեց 10,000-ի՝ այլեւ որպէս նախապայման ընդունեց վերջնականօրէն հրաժարուիլը Արեւմտեան Հայաստանի տարածքներէն, կարծես ինքն ըլլար Արեւմտեան Հայաստանի տարածքներուն ու Հայութեան իրաւունքներու տէրն ու տիրականը, առաջնորդուելով այդ նոյն սին «համազգայնութեան» մոլուցքով:

Ի զուր չէ’ր որ 1919-ի Փետրուար 6-13-ին Երեւանի կառավարութեան նախաձեռնած այսպէս կոչուած «Արեւմտահայ 2-րդ համագումար»-ին չմասնակցեցան Զօրավար Անդրանիկն ու Պօղոս Նուպար Փաշան, իսկ աւելի ուշ՝ դուրս եկան Ռամկավար կուսակցութեան պատուիրակները, իմանալով այդ «համազգային» նախաձեռնութեան իսկական նպատակները…:

Այլապէս, նման շփոթութիւններ սովորութեան բերումով կրնան ընդհանրանալ ազգային եւ քաղաքական այլ բնագաւառներու ուղութեամբ՝ օրինակ Հայաստանի Հանրապետութեան եւ Թիւրքիոյ փոխյարաբերութիւններու կարգաւորման հարցի պարագային: Եթէ Հայաստանի Հանրապետութիւնը՝ մեկնելով իր սեփական շահերէն, երբեւէ կարիքը զգայ ինչոր յարաբերութիւններու մէջ մտնելու Արեւմտեան Հայաստանը գրաւող Թիւրքիոյ հետ, ապա այդպիսի քաղաքական գործընթաց երբէք չի կրնար տեղի ունենալ «համազգային» գերագոյն շահեր հետապնդելու պատրուակով:

Համազգայնութիւնը սրբութիւն մըն է, որ ոչ ոք իրաւունքը ունի զայն պղծելու, կամաւոր դաւաճանութեամբ ըլլայ ան՝ թէ ակամա տգիտութեամբ, միեւնոնյնն է:

Սարդարապատի 100 ամեակի օրը՝ Հայ տղամարդկանց փառքի եւ պատուի տօնն է, որուն արեւը խափանել փորցեցին Էլթոնճոնները, որոնք նոյն այդ պայծառ օրն իսկ եկած էին Երեւան յայտարարելու՝ թէ իրենց օգնութեամբ պիտի կառուցուի նոր Հայաստանը..:

Այս բոլորը Հայաստանի Հանրապետութեան ազատ կամքի իրաւունքն է՝ բայց ո’չ ողջ Հայութեան անունով, մանաւանդ Արեւմտեան Հայաստանի Հայերու:

Ի՞նչ համազգային՝ երբ հազիւ ազգայինը…

Գառնիկ Սարգիսեան

Արեւմտեան Հայաստանի Հանրապետութեան Վարչապետ

 

Input your search keywords and press Enter.