1949թ. Յունիսի 13-ի լոյս 14-ի գիշերը «Դաւաճան ժողովուրդներու արտաքսման մասին» հրամանագիրի հիման վրայ Խորհրդային Հայաստանի ամբողջ տարածքէն Սիբիր՝ Ալթայեան երկրամասի տարբեր շրջաններ աքսորուեցաւ շուրջ 13 000 մարդ աւելի քան 2 500 ընտանիքներ։

Ցեղասպանութենէն, այնուհետև թրքական արշաւանքներէն եւ Երկրորդ Աշխարհամարտէն մազապուրծ հայ ժողովուրդի մէկ ստուար զանգուած կրկին բռնեց աքսորի ճանապարհը:

Պաշտօնական տուեալներով խորհրդային բռնագրաւման տարիներուն 1937 թուականէն Հայաստանէն բռնադատուեր է 42.000 մարդ, զգալի մասը՝ գնդակահարուեր է: 1952 թուականի տուեալներով՝ խորհրդային բանտերուն մէջ կային 25.000 հայ բռնադատուած: Աքսորուածները առհասարակ Սփիւռքէն ներգաղթածներ էին, մտաւորականներ, հոգեւորականներ, արուեստի, մշակոյթի գործիչներ, շարքայինէն բարձր զինուորականներ, արտասահման բարեկամներ ունեցողներ: Այս տեղահանումէն յետոյ Հայաստան ներգաղթը դադարեցաւ, իսկ խորհրդային ճամբարներն ու աքսորավայրերը լեցուեցան անմեղ հայերով:

2006-ին «ՀՀ տօներու եւ յիշատակի օրերու մասին» օրէնքին լրացումներ կատարելէ ետք՝ Յունիսի 14-ը կը նշուի որպէս Բռնադատուածներու յիշատակի օր:

Input your search keywords and press Enter.