Կարո՞ղ ենք պայքարել Թուրքիայի փողերի լվացման դեմ

ԱՐԵՒՄՏՅԱՆ ՀԱՅԱՍՏԱՆ – «Խաղը» տեղի է ունենում միջազգային ասպարեզում, խաղացողները, ֆիզիկապես վատ են պատրաստված, բայց լի են չարամտությամբ։ Ժխտողականության և նուրբ ռևիզիզմի ֆոնին յուրացման վերջին գործողությանն են անցնում, իսկ հետո ջնջում են հանցագործությունը. «Պետությունը և նրա պաշտոնատար անձինք ներգրավված են` Թուրքիայի հաջորդական կառավարությունների կողմից 1894-1923 թվականներին իրականացված հայերի դեմ ցեղասպանության հանցագործությանը»:

Այս «մայոնեզը» պատրաստելու համար,մի կողմից մենք ունենք Թուրքիայի այժմյան նախագահ Էրդողանին՝  օրեցօր նվազող վարկանիշով, ով որոշում է կայացրել ստեղծել անկախ հանձնաժողով ՝ «պատասխանելու ցեղասպանության մեղադրանքներին» և շեշտել է այսպես կոչված Հայոց ցեղասպանության վերաբերյալ հետազոտությունները «ինստիտուցիոնալացնելու» անհրաժեշտությունը․ երբ հայերը երբեք ցեղասպանություն չեն գործել,այլ հակառակը ենթարկվել ցեղասպանության։

Մյուս կողմից պարոն Թաներ Աքչամը, բարձր վարկանիշով,ոչին  աջակցում են CCAS եւ Ֆրանսիայի նախագահը,ակնհայտորեն ուղեկցվում էր սոցիալ-ազգային-միջազգայնական կուսակցության կողմից։

Այս խաղի «գնդակը» հանդիսանում են ցեղասպանության զոհերն ու վերապրածները և նրանց անթաքույց իրավունքները, իսկ հանդիսատեսը՝  Արևմտյան Հայաստանի հայերը:

Վերհիշենք․ Սևրի պայմանագիրը 2016 թվականի հունիսի 24-ին վավերացնելուց հետո Արևմտյան Հայաստանը որոշում է կայացնում ստեղծել Ցեղասպանության և դրա հետևանքների նախարարություն՝ Միավորված ազգերի կազմակերպությանը 2015 թվականին ներկայացված հայցադիմումից հետո, և այնուհետև հայց կներկայացվի Բնիկ ժողովուրդների իրավունքների միջազգային դատարան:

Արևմտյան Հայաստանի կողմից Սևրի պայմանագրի հաստատումից, 2016 թվականի հուլիսին հեղաշրջման փորձի, Հայաստանի միջնադարյան մայրաքաղաք Անին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի Համաշխարհային ժառանգության ցուցակում ընգրկելուց և Իրաքյան Քրդստանի անկախության վերաբերյալ 2017 թվականի սեպտեմբերի 25-ին հանրաքվեից հետո հետո,խաղացող Էրդողանը գնդակ է նետում և նախատեսում է ստեղծել այսպես կոչված անկախ հանձնաժողով ՝ պատասխանելու ցեղասպանության հանցագործության մասին մեղադրանքներին, որը Թուրքիան չի ճանաչում:

Խաղացող Թաներ Աքչամը ՝ տխրահռչակ քեմալիստը, վերականգնում է «գնդակը» և շեշտում է այսպես կոչված «Հայոց ցեղասպանության» վերաբերյալ հետազոտությունները «ինստիտուցիոնալացնելու» անհրաժեշտությունը ՝ հայտարարելով, որ «այս հաստատությունը կլինի անկախ և քաղաքացիական նախաձեռնություն [հասարակության» կողմից ՝ առանց կառավարության կամ պետության հետ անմիջական կապի »: (դե, տեսնենք): CCAF- ի հանդիսատեսների  ծափահարությունների ներքո:

Առաջին նպատակը՝ Թուրքիայի կողմից հայերի դեմ կատարված ցեղասպանական ժամանակաշրջանի կրճատելն է, վերացնելով ցեղասպանության Համիդյան շրջանը 1894 թվականից (կամ նույնիսկ 1878 թվականից ՝ Բեռլինի կոնգրեսից հետո), այնուհետև ցեղասպանության Համիդյան / երիտթուրքական շրջանը ( Կիլիկիա — 1908 — 1909) և, իհարկե, Հայերի դեմ ցեղասպանության երիտթուրքական / քեմալական շրջանը (1918 — 1923), կամ նույնիսկ ավելին:

Ըստ Թաներ Աքչամի՝ կմնա հայերի դեմ իրականացված ցեղասպանության միայն երիտթուրքական ժամանակաշրջանը՝ 1915-1917 թվականները: Այդ ժամանակահատվածի կրճատումը նշանակում է զոհերի թվի կրճատում, հետևաբար` կրճատվում են ցեղասպանության հետևանքների հատուցման ձևերը:

Թուրք պատմաբան Թաներ Աքչամի և նրա օգնականների առանձնահատուկ նպատակը (միշտ նույնը, տես Եվրախորհրդարանը), Աթաթուրքին և ներկայիս Թուրքիային այս «դժբախտ և կեղտոտ պատմության» մեջ խառնելուց խուսափելն է, կամ էլ նրան ներկայացնել որպես ցեղասպանության ժխտող, և ոչ թե հանցագործությունը կատարողներից մեկը։

Բացի այդ, շուտով անհրաժեշտ կլինի ուսումնասիրել ֆրանսահայ համայնքի որոշ անդամների կողմից նախաձեռնված այս փոխարինող տեխնիկան՝ «ցեղասպանության հանցագործությա՞ն, թե՞ ժխտման հեղինակ»:

Ճիշտ է, որ ժխտող լինելը համարյա ավելի լավ է ՝ «ինտելեկտուալ կերպով ասած»:

Արդյո՞ք Արևմտյան Հայաստանը ձեռնունայն նստելու է՝ սպասելով «խաղի» ավարտին: Վստահ չեմ !

Ինչպիսին կլինի Ցեղասպանության և դրա հետևանքների նախարարի պատասխանը՝ կիմանանք շուտով:

Input your search keywords and press Enter.