Արեւմտեան Հայաստանի Տերսիմ նահանգի մէջ իրագործուած  հատուկ պատերազմական քաղաքականութեան պատճառով պետութեան կողմէ այրուած  գիւղերէն  տարհանուած  քաղաքացիները կը վերադառնան ու կը վերակառուցեն իրենց բնակավայրերը, նաեւ կը պաշտպանեն իրենց բնութիւնն ու մշակոյթը: Անոնցմէ մէկը Նազիմիէ շրջանի Հան գիւղակն է, որը դատարկուեր է 1993 թուականին:

Գուլիզար Թաշը (59) իր գիւղ վերադարձածներէն մէկն է, ով կ՛ապրեցնէ ու կը շարունակէ բոյսերու մասին գիտութիւնը, որը սորուած է մորմէ եւ կը շարունակուի  սերունդներով: 

Գուլիզարը այսպէս կը պատմէ. «Ես կ՛երթամ այն ​​բոյսերի հետքերով, որոնց մայրս  ինձ ծանօթացրուցած է սարերուն: Ես մեր սննդային կարիքները կը բաւարարեմ իմ հաւաքած բւյսերով, կը փորձեմ վաճառքով նպաստել իմ գիւղի կառուցմանը, ինչպէս նաեւ անոնք օգտագործել բուժական նպատակներու համար:

Յիշեցնելով, որ 14 տարեկան էր, երբ հարկադրուած էր ընտանիքի հետ արտագաղթել գիւղէն, Գուլիզարն կ՛ըսէ. «Երբ ետ եկանք, մենք չճանաչեցինք մեր գիւղը. ծառերը, բոյսերը,  քարն ու հողը այրուած էին: Հիմայ մենք ո՛չ ճանապարհ ունինք, ո՛չ տուն: Ես հիմայ վրանի մէջ կ՛ապրիմ»:

Այսպիսով, մէկ անգամ եւս կը համոզուինք, որ 20-րդ դարի վերջը դեռ կը շարունակուի Թուրքիայի ցեղասպան եւ անջատողական քաղաքականութիւնը՝ խտրականութիւն չդնելով բնութեան եւ ազգային պատկանելութեան միջեւ: Սակայն մարդը եւ բնութիւնը կը շարունակեն պայքարել ու ապրիլ՝ ապրեցնելով միմիանց, որքան ալ բիրտ ուժերը ցանկանան վերացնել անոնց: