Արեւմտեան Հայաստանի Տերսիմ նահանգի Զեվէ գիւղին մէջ գտնուող առանձնատունը քանդուեր է, սակայն նախկին շքեղութեան հետքերը արտացոլուած են անոր պատերուն:

Տերսիմի մէջ պատմութիւնն անխօս է, ձայնը՝ խլացուած, անոր ցաւը խառնուած է հողին, իսկ վիշտը դեռ կը հոսի միայնութեան մէջ: Ճիշտ այնպէս ինչպէս, Զեվէ գիւղին մէջ գտնուող առանձնատան ճակատագիրը:

Շուրջ 200 տարի առաջ կառուցուած առանձնատունը իր կեանքի ընթացքին հարիւրաւոր հայերու բնակարանն եղած է եւ հիւրընկալած է հազարաւոր հիւրերու:

Մինչեւ 1994 թուականը առանձնատանը վերջին անգամ կը հնչէր երեխաներու ձայները: Անկէ ետք առանձնատունը «հարկադրուած» օրէնքի կողմէ մնաց միայնութեան մէջ:

Առանձնատունը կառուցուեր է հարիւրաւոր կիլոմետրեր հեռուէն բերուած եւ հայ վարպետներու հմուտ ձեռքերով՝ մուրճի հազարաւոր  հարուածներով հարթեցուած քարերով։ Սկիզբը փլուզուեր է տանիքը, ապա պատերը:

Այսօր կանգուն մնացած պատերուն նոյնիսկ կարելի է տեսնել այդ շնորհալի ձեռքերու հետքերը։