Սեւրի մէջ ստորագրուած միջազգային հաշտութեան պայմանագիրի իրագործման պատմական հնարաւորութիւնը անոր հարիւրամեակի օրը վերածուեցաւ անհամաչափ պատերազմի Արցախի մէջ, որը կը վարէ պետութիւններու միջազգային կոալիցիան՝ առանց միջազգային կոնվենցիաներու եւ Արեւմտեան Հայաստանի տարածքային ամբողջականութեան պահպանման՝ ներառեալ Արցախը:

Թէ եւ Արցախի մէջ հայերու կոտորածէն ետք ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինեանը յայտարարեց, որ տարածաշրջանէն խաղաղութեան համաթեքսթին մէջ դրական ազդակներ կը տեսնէ Թուրքիայէն, բայց այդ չի նշանակէր, որ Արեւմտեան Հայաստանն կ՛ընդունէ «տարածքային բոնուս եւ տնտեսական զարգացում՝ ընդդէմ հայերու դէմ իրագործուած ցեղասպանութեան» բանաձեւը: 

Արեւմտեան Հայաստանը, բոլոր կողմերու ստորագրած պայմանագրերու հիման վրայ, կը ցանկանայ, ինչպէս եւ Թուրքիայի առաջնորդը, «տարածաշրջանը կառուցողական մոտեցման կարիք ունենայ»:

Միեւնոյն ժամանակ, այս կառուցողական մոտեցումը չի կարող տեղի ունենալ բնիկ հայ բնակչութեան եւ Արեւմտեան Հայաստան պետութեան իրաւունքներու հաշուին, այս առումով Թուրքիային անհրաժեշտ է զարգացնել բարիդրացիական յարաբերութիւններ` «բոլոր կողմերու տարածքային ամբողջականութեան եւ ինքնիշխանութեան յարգման հիման վրայ»։

«Հետեւաբար, Արեւմտեան Հայաստանը կը յիշեցնէ, որ տնտեսական զարգացման հարցերով զբաղուիլ եւ համագործակցութեան համար պայմաններ ստեղծել հնարաւոր է կայուն խաղաղութիւն ու յարգանք ապահովելէ ետք:

Արեւմտեան Հայաստանի ինքնիշխանութեան եւ ամբողջականութեան հարցը պէտք է ընդմիշտ լուծուի միջազգային իրաւունքի հիման վրայ, այլ ոչ թէ զէնքի ու զանգուածային սպանութիւններու միջոցով:

Ինքնիշխան հայ ժողովուրդի ոչնչացման հարցը` իր տարածքի, գենետիկական պաշարներու, մշակութային եւ պատմական ժառանգութեան անօրինական իւրացումով, չի կարող լուծուիլ, պէտք է օրէնք կիրառուի, տարիները չեն ջնջած Արեւմտեան Հայաստանի իշխանութիւններու յիշողութենէն որեւէ բան: