Ուիլիամ Սարոյեանն ծնած է Արեւմտեան Հայաստանի Պաղեշ քաղաքէն Ֆրեզնոյ գաղթած հայի ընտանիքին մէջ: 4 տարեկանին զրկուած է հորմէ, որոշ ժամանակ ապրած է որբանոց: Այնուհետեւ մայրը որդիին հանած է որբանոցէն, կրթութեան տուած: Ընտանիքի հոգսն ստիպեր է պատանիին ձգել դպրոցը եւ փողոցները լրագիր վաճառել, ապա դարձած է հեռագրատան ցրիչ: Աշխատանքը, սակայն, անոր չէ խանգարած զբաղուելու ընթերցանութեամբ, նաև ստեղծագործած է. գրած է փոքրիկ պատմուածքներ: Պոստոնի «Հայրենիք» շաբաթաթերթին մէջ 1933 թ-ին տպագրուեր է անոր առաջին պատմուածքը՝ Սիրակ Գորեան ստորագրութեամբ: Սարոյեանի պատմուածքներու անդրանիկ ժողովածուն լոյս տեսած է 1934 թ-ին։

1939 թ-ին «Կեանքիդ ժամանակը» պիէսի համար Սարոյեանն արժանացեր է Նիու Յորքի քննադատներու եւ Պուլիցերեան մրցանակներու:

Իր գրական կեանքի առաջին տասնամեակին Սարոյեանը գրած է հարիւրաւոր պատմուածքներ, որոնց մէկ մասը տեղադրուած է աւելի քան 10 ժողովածուի  մէջ:

Սարոյեանի հերոսներէն շատերը հայեր են, որոնք կը ներկայացնեն հայկական միջավայրը՝ ազգային սովորոյթներով ու բարքերով, հայրենիքի պատմական յիշողութեամբ: Սարոյեանը մահացեր է 1981թ․ Մայիսի 18-ին՝ ԱՄՆ-ի Ֆրեզնոյ քաղաքին մէջ։

Սարոյեանի գործերը թարգմանուած են բազմաթիւ լեզուներով, հայերէն՝ բոլոր ստեղծագործութիւնները: 

Սարոյեանի անունով Երեւանի մէջ կոչած են փողոց, դպրոց եւ համալսարան,: 2008 թ-ին գրողի ծննդեան 100-ամեակի առիթով ՀՀ-ի մէջ յայտարարուած էր «Սարոյեանական տարի»: