Երուանդ Օտեանը հայ դասական երգիծաբանութեան ականաւոր 

ներկայացուցիչներէն է: Ստեղծեր է սոցիալական եւ քաղաքական 

երգիծանքի փայլուն երկեր: 

Երուանդ Օտեանը ծնած է 1869 թ․ Սեպտեմբերի 19-ին՝ Կոստանդնուպոլիսի մէջ, գրաճանաչ դարձած է, ապա հաճախած է Պէրպէրեան վարժարան: Տկարութեան պատճառով ձգած է դպրոցը եւ կրթութիւնը լրացուցած է հատուկ դասերով:

Օտեանը գրական ասպարեզ մտած է 1880-ական թուականներու վերջերը՝ թարգմանութիւններով եւ պատմաբանասիրական հետազոտութիւններով: 1892 թ-ին «Հայրենիք» օրաթերթի խմբագիր Արփիար Արփիարեանի հրաւերով ստանձնած է թերթի օգնական-խմբագիրի, իսկ 1896 թ-ին՝ խմբագիրի պաշտօնը:

Հայ ռեալիստական գրականութեան բացառիկ արժէքաւոր էջերէն են Օտեանի սոցիալական երգիծավէպերը։ 

1915 թ-ի Մեծ եղեռնի ժամանակ Օտեանին յաջողուած է ազատուիլ ցեղասպանութենէն, սակայն Օգոստոսի վերջեը ձերբակալուած ու աքսորուած է արաբական անապատներ: 1918 թ-ի զինադադարէն ետք Օտեանը վերադարձած է Կոստանդնուպոլիս, սակայն 1922 թ-ին կրկին հեռացած է այնտեղէն,1924 թ-ին տեղափոխուած է Սիրիա, ապա՝ Գահիրէ:

Ստեղծագործական վերջին շրջանին (1918–26 թթ.) Օտեանն աշխուժօրէն աջակցեր է Հովհաննէս Թումանեանի հասարակական գործունէութեանը Կոստանդնուպոլիսի մէջ, Հայաստանի օգնութեան կոմիտէի աշխատանքներուն, զբաղուած է հայ որբերու ճակատագիրով: