Պակիստանի Չիտրալ շրջանին մէջ բնակուող Քալաշ ցեղի ներկայացուցիչներն իրենց կը համարեն Ալեքսանտր Մակեդոնացիի զօրքերու հետնորդները, որոնք այդ տարածքին մէջ հաստատուած են մոտ 23 դար առաջ: Անոնց համայնքը կազմուած է մոտ 4000 հոգիէ, որոնց իւրայատուկ մշակոյթը վտանգուած է:

Քալաշները փոքր էթնիկ եւ կրօնական համայնք են​​՝ բազմաթիւ առանձնայատկութիւններով: Շատ քալաշներ բաց գոյնի, կապոյտ կամ կանաչ աչքերով են եւ այդ հատկանիշը կարծես թէ կը հաստատէ հնագոյն լեգենդը, ըստ որու՝ անոնք իսկապէս յոյն զինուորներու ժառանգներն են:

Բնակուելով մուսուլմանական համայնքներով շրջապատուած, քալաշները, այնուհետեւ, պահպանած են իրենց հնագոյն սովորոյթներն ու աւանդոյթները: Անոնք հին յոյներու պէս կը պաշտեն բազմաթիւ աստուածներ, իսկ բնութիւնը կարեւոր հոգեւոր դեր ունի անոնց ամենօրեայ կեանքին: Թէ եւ անոնց բազմաստուածութիւնը, դիցաբանութիւնը եւ բանայոյսութիւնը համեմատուած են հին յոյներու բազմաստուածութեան հետ, իրականանթեան անոնք շատ աւելի մոտ են հնդիրանական (մինչ-զրադաշտական-վեդայական) աւանդոյթներուն:

Քալաշները տարուայ մէջ կը նշեն  երեք փառատօն, որոու ժամանակ կը խմեն տնական գինի, որը խիստ արգիլուած է մահմետականներուն:

Բացի այդ, ի տարբերութիւն մահմետական կանանց, Քալաշ կանանց ոչ միայն կը թոյլատրուի  ընտրել իրենց ամուսիններուն, ինչպէս նաեւ անոնք կարող են ամուսնալուծուիլ: