Հայ ժողովուրդը ամեն տեղ եւ ցանկացած պայմանի ապացուցած է իր հաւատքին ու կրթութեանը նուիրուած եւ սիրահարուած ըլալլու փաստը։ Հայկական եկեղեցիները պատմութեան ընթացքին եղած են ոչ միայն  հաւատքի, այլ եւ մշակոյթի եւ միաւորուելու վայր:

Հայերու դէմ իրականացուած ցեղասպանութենէն ետք Արեւմտեան Հայաստանի սահմանամերձ շրջաններուն ապրող մազապուրծ փրկուած հայերը իրենց կառուցած իւրաքանչիւր եկեղեցիի կողքին հայկական դպրոց կառուցած են։ Ամեն եկեղեցի կից հայկական դպրոցներ կան։

Վրեժ Քէշիշեանը՝ ծագումով Տիգրանակերտէն է, շատ նուիրուած էր իր ժողովուրդին ու հաւատքին։ Սերեկանիէ քաղաքի Սուրբ Յակոբ եկեղեցիի «Տեր հայրն» էր։  Թուրքական բանակի եւ ԴԱԻՇ-ի վարձկաններու կողմէ Սերեկանիէն մեծ աւերածութիւններէն ետք գրաւեց, բնակիչները տեղահանուեցան։  Տիգգրանակերտցի Տեր հայրը Սուրբ Յակոբ եկեղեցւոյ մէջ կը շարունակէր միայնակ լսել հոր ձայնագրած հայերէն աղոթքները։ Վրեժ Քէշիշեանը չի լքեց Սերեկանիէի եկեղեցին ու անոր կից դպրոցը, որտեղ ցեղասպանութեան ժամանակ 70.000 հայ   կոտորուած էր։

Այժմ եկեղեցւոյ կողքին գտնուող դպրոցին մէջ, որտեղ աշակերտ չկայ, դատարկ սեղաններու վրայ փոշիի մէջ  կորած հայերէն գիրքեր մնացած են եւ երեխաներու խունացած լուսանկարներ…