Ֆրանսիական «Le Monde» թերթի «Ո՞ւր է գնում Թուրքիան» յօդուածին մէջ, նշուած է, որ Թուրքիայի նախագահ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը կը ջանայ  պատմութեան մէջ Մուսթաֆա Քեմալ Աթաթուրքի նման հետք ձգել, մինչդեռ վերջերս քամին սկսած է հակառակ ուղղութեամբ փչել։

Կը ներկայացնենք յօդուածէն հատուած մը։

«Գաղափարական պատկանելութիւնն աստիճանաբար առաջ անցաւ Էրդողանի վաղ պրագմատիզմէն եւ սկզբնական կամաւոր նախաձեռնութիւններէն: Յետադարձ հայացքով, Հին մայրցամաքին խարիսխ գցելու ցանկութիւնը, որը ան բարձրաձայն եւ բացայայտ յայտարարած էր անցեալին, կարծես մարտավարութիւն էր բանակը [կառավարման համակարգէն-թարգմ․] հեռացնելու համար, որն իրականութեան կը խոչընդոտէր անոր երթը դէպի բացարձակ միապետութիւն: Իր քննադատներու կողմէ որպէս նոր սուլթան բնորոշուող Էրդողանը ստեղծեց նախագահական համակարգ, որը հարմար է իր նպատակներուն։ Էրդողանի երազանքը պատմութեան մէջ այնպիսի հետք ձգելն է, ինչպիսին ձգած է հանրապետութեան հիմնադիրը՝ Աթաթուրք անունով յայտնի Մուսթաֆա Քեմալը, որու ժառանգութիւնն Էրդողանը երբեք չէ դադարած ժխտել։ 2019թ. տեղական ինքնակառավարման մարմիններու ընտրութիւններուն, սակայն, անոր առաջնորդած կուսակցութիւնը շատ մեծ քաղաքներուն մէջ զիջեց քեմալական ընդդիմութեանը։ Այժմ անոր մրցակիցներու ճամբարը զգալիօրէն ընդլայնուած է»։