Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախկին ռազմական ճամբարը այժմ կը գտնուի  Այգալադես գետի երկայնքով տանող Օդդոյի արեւելեան մասը։  Օդդոյի ճամբարը եղած է 1922 թուականի Նոյեմբերի 27-էն մինչեւ 1927 թուականի Ապրիլի 22-ը Մարսելի փախստական հայերու առաջին զանգուածային ընդունուելու վայրերէն մէկը: Ճամբարն ընդունած է 4463 փախստական, աւելցած է 405 երեխայ, ովքեր ծնած են ճամբարին մէջ։ Յուշարձանը   տեղադրուած է Ֆելիքս Սոկոլայի պողոտայի երկայնքով գտնուող տարածքին:

1922 թուականէն ի վեր հայ փախստականներու զանգուածային ժամանումը Ֆրանսիա սերտօրէն կապուած է Մերձաւոր Արեւելքի աշխարհաքաղաքական ցնցումներու հետ, մասնաւորապէս 1922թ. Սեպտեմբերին Զմիւռնիայի տարհանման եւ Ֆրանսիայէն հեռանալէ ետք թուրք քեմալականներու Կիլիկիա ներխուժման հետ:

1922-1924թթ. ընթացքին Մարսելի մէջ կար մոտ 58 000 հայ փախստական։ Շատերը ժամանակաւոր բնակութիւն  հաստատած էին ճամբարներուն մէջ, ինչպիսին են Օդդոն, Սեն Ժերը, Լե Միլլի ճամբարները եւ այլ վայրեր։

1923 թուականի Սեպտեմբերի 18-ին Օդդո ճամբարին մէջ տեղաւորուած էր 780 փախստական, սակայն թիւը շատ արագ աճած է՝ 1430 մարդ 1923 թուականի Հոկտեմբերի 2-ին եւ Նոյեմբերի 26-ին արդեն  գրանցուած էր 2327 փախստական։

Արդիւնքին՝ այդ ճամբարով 5441 հայ փախստական կ՛անցնի։ Աշխատանք փնտրելէ ետք փախստականներու համար առաջնահերթութիւն էր կացարան գտնել։

1924-ի Օգոստոսին Բուշ դիու Ռոնի պրեֆեկտը ֆրանսիական կառավարութեան տեղեկացուցած է, որ հայ փախստականները մշտական հիմունքներով տեղակայուած են ճամբարի մէջ եւ խորհուրդ  տուած էր աստիճանական տարհանումը:

Մինչդեռ կը կազմակերպուէր հասարակական կեանք, եւ ֆրանս-հայկական դպրոցներն այնտեղ կ՛ընդունին երեխաներուն։ Ճամբարը պէտք չէ փակուէր մինչեւ 1927 թուականի Ապրիլի 23-ը։

Այսօր ճամբարէն հետք չէ մնացած։ Փողոցներ` Վիլլա Դո եւ Բուլվարդ Դո դեռեւս կը յիշեցնեն ճամբարի տարածքի գոյութեան մասին, ինչպէս նաեւ կայ փոքր յուշարձան մը որը տեղակայուած  է Ֆելիքս Սոկոլա պողոտայի վրայ:

Օդդոյի ճամբարի հայ փախստականները 1922-1927 թուականներուն այն ժամանակուայ մարսելցիներու եւ շատ մարդկանց համար անհանգստութեան առարկայ  դարձած էին, այն որոշներու մէջ բիւրեղացուց ուրիշներու հանդէպ վախը յատկապէս “զաւթիչի” հանդէպ։

Մեծ համբաւ ունեցող լրագրող Ալպերտ Լոնտրեսը նոյնպէս ենթարկուեցաւ այդ տարերքին, որը միաժամանակ եւ հիացմունք, եւ թշնամանք էր։ Ան կ՛ըսէ․ ՛Հայերը փախած էին Զմիւռնիայէն , Կոստանդնուպոլիսէն, Պաթումէն, Ատանայէն։ Հայերը միշտ կային  Մարսելի մէջ։ Սկիզբը անոնք կազմեցին խիտ խումբեր եւ գացին հին թաղամասեր նուաճելու։

 Այնուհետեւ անոնք տեղափոխուած են գրոհելով արուարձաններուն։ 

Հայերը վերադառնալով քաղաք միայն կը մտածէին այդ մասին։ Հայկականը բոյս է, որն կ՛աճի միայն քաղաքի սալաքարերու միջեւ։  Բացօթեայ զբօսանքները հայերու համար ոչինչ չարժեն։ Այնուհետեւ անենք գրաւած են հրապարակները, նրբանցքները եւ  հասարակական վայրերը։

Երբ այդ ամենը գրաւուեցաւ, այնտեղ եկան եւս երկու հազար եօթ հարիւր հայ փախստականներ։ Անոնք խուզարկած էին ամբողջ քաղաքը։ ՛Երկու հազար եօթ հարիւր հայեր սկսեցան բարկանալ։ Բարեբախտաբար, քաղաքապետարանը հասկցուցած է, որ հասած է բանակցութիւններ սկսելու ժամանակը։՛՛

Այդ փախստականներու սոցիալ-տնտեսական ինտեգրումն կ՛իրականացուի մարդասիրական, կրթական, մշակութային, մարզական կոչումներով եւ, առաջին հերթին, “հայրենակիցներ” ընկերակցութիւններու ստեղծման միջոցով: Վերջերս կենսական դեր կը խաղան փոխադարձ օգնութեան շնորհիւ։ Նաեւ կը սկսին դրամահաւաք հայկական դպրոցներու եւ եկեղեցիներու կառուցման համար։ Մամուլը եւ հրատարակիչները, ի վերջոյ, կը ծառայեն որպէս կապող օղակ արմատէն կտրուած բոլոր այն մարդկանց միջեւ, ովքեր աստիճանաբար իրենց տեղը կը գտնեն ֆրանսիական հասարակութեան մէջ: 1930-1940-ական թուականներուն այդ փախստականներէն շատերը ժամանած են Ֆրանսիա ՝ զբաղուելով խորհրդանշական մասնագիտութիւններով, ինչպիսին են կոշկակարները կամ դերձակները ։

Բայց իրականութեան Երկրորդ համաշխարհային պատերազմն է, որ այդ հայ փախստականներուն  կը դարձնէ Ֆրանսիայի քաղաքացիներ։