Մեր Արեւմտեան Հայաստանի Հայերու մեծ ընտանիքի իւրաքանչիւր անդամ՝ վտարանդիներու երեխաներն ու թոռները, թուրքական պետութեան մէջ ցաւ ու անհանգստութիւն կը տեսնեն։ Ոմանք կ՛երթան երկրորդ տարբերակ, կը մտնեն իրենց պատեանները եւ կ՛ապստամբեն, եւ այդ իրաւացի է: Միւսերը աւելի չափաւոր են, հակված խոհեմութեան, ամեն պարագային, անոնք ալ իրաւացի։ Ոմանք կը բարձրանան օրէնքի ճիւղերով, միւսները՝ կը կախուին պատմութեան օդապարիկէն, եւ անոնք նոյնպէս իրաւացի են։ Պատմաբանները իրաւացի են, կրոնական առաջնորդներն ու քաղաքական գործիչները ճիշդ են, եւ ես՝ որպէս մոլի ու քնարական երազող, նոյնպէս իրաւացի եմ, բայց մենք բոլորս տարբեր նպատակներու ածելիներու եզրին ենք՝ միասին կամ առանձին-առանձին փորձելով անցնիլ հարիւր վեց տարուայ խիտ միգամածութիւնը, որը կը խանգարէ մեզ պատկերացնել երեւակայական փարոսը, որը կը վերացնէ բոլոր դժբախտութիւնները:

Ամենէ յուսահատներն ու անհամբերները, թերեւս ամենէ իրատեսներն են, իրենց ձայնն կը բարձրացնեն այն աշխարհի դէմ, որը շեղուած է իր փոփոխուող ուղիներով եւ բառացիօրէն կը կորսցնէ լսելու ունակութիւնը:

Հարիւր վեց տարի ապրելով աքսորի մէջ, մենք կը գործէինք որպէս դեսպաններ՝ առանց արմատներու ու մշակոյթի պորտֆելի, այդպէս շահեցանք ողջ աշխարհի յարգանքն ու երախտագիտութիւնը, որպէսզի այս իւրայատուկ աշխարհը մտածէ մեր խնդիրի մասին եւ կարեկցի արդարութեան մեր պահանջներուն։ Թուրքական պետութիւնը, որը ոչ միայն ամօթալի ցեղասպանութիւն իրականացուցած է մեր ժողովուրդի նկատմամբ, այլեւ իր բնակչութեան գիտակցութենէն ջնջած է հայերու գոյութիւնը, ովքեր տարածաշրջանի բնիկ ժողովուրդն են։ Չբաւարարուելով մեր մէկ ու կէս միլիոն եղբայրներու ոչնչացմամբ՝ անոնք կատարեցին եւս մէկ մշակութային ցեղասպանութիւն՝ համակարգուած ոչնչացնելով մեր ազգային ժառանգութիւնը:

Այսօր թուրք երիտասարդները կը զարմանան՝ լսելով հայերու մասին, գործնականի մէջ չեն գիտեր անոնց մասին եւ կը մերժեն այն միտքը, որ իրենց տատերն ու պապերը մեծամասնութեամբ ցեղասպան (մարդասպան) եղած են:

Մենք բոլորս գիտենք ասացուածքը. «Ոչ մէկ աւելի կոյր չէ, քան ան, ով չ՛ուզեր տեսնել», բայց բանն այն չէ, որ անոնք չեն ուզեր տեսնել, անոնք կուրացած են: Թուրքական պետութիւնը կը ժխտէ իր ստոր անեալը՝ վախնալով, որ երկինքը կը փլուզուի իրենց եւ իրենց սիրելի ազգային հերոս՝ Աթաթուրք Մուսթաֆա Քեմալին վրայ: Որոշ թուրքեր, տեղեակ ըլլալով ցեղասպանութեան մասին, կը պնդում են, որ Աթաթուրքը ճանչցած է Թալեաթին, Էնվերին եւ միւս ցեղասպաններուն որպէս ռազմական յանցագործներ, բայց ձեռքերը լուացած է Պիղատոսի պէս, քանի որ ան այլ հարցեր ունեցած է լուծելու՝ պէտք էր փողկապը կապեր։

Ես՝ իմ համեստ հարթակից, հրապարակավ կը յայտարար եմ՝ պահանջելով, որ թուրքական պետութիւնը պատասխանատուութեան ենթարկուի մեր հարազատներու դէմ կատարած գործողութիւններու համար։ Հայերու դէմ իրականացուած ցեղասպանութիւնը պէտք չէ անպատիժ մնայ։ Թուրք ժողովուրդը պէտք է վերականգնէ իր յիշողութիւնը եւ հասկնայ իր իսկական պատմութիւնը, ոչ թէ ընդունի այն, ինչն իրեն վաճառած են Ստամպուլի եւ Անկարայի մէջ։ Անոնք պէտք  գիտնան, որ Արարատը՝ հայութեան սուրբ լեռը, իրենց չի պատկանիր, ինչպէս իրենց չեն պատկանիր իրենց ժողովուրդի կողմէ իւրացուած հայկական քաղաքներն ու գաւառները։ Անոնք նաեւ պէտք է գիտնան, որ Թուրքիան չի տարածուիր Ատրպէյճանի վրայ, եւ որ Նախիջեւանն ու Արցախը (Լեռնային Ղարաբաղ) պատմականօրէն կը պատկանին հայկական սփիւռքին եւ տարածաշրջանին մէջ աւելի քան եօթ հազար տարուայ պատմութիւն ունեցող անոնց օրինական տերերուն, եւ որ խորհրդային «ամենէ զօրութիւնը» կամայականօրէն խոստացած էր անոնք Ատրպէյճ անին։

Թուրքիան պէտք է յիշի, այն իր թանգարաններուն մէջ ցուցադրուած արուեստի գործերը թալանուած են այլ ազգերէ, այն իր պալատները կառուցուած են հայերու կողմէ, ինչպէս նաեւ՝ Սուրբ Սոֆիայի տաճարը՝ մզկիթի կերպարանափոխուած եւ չորս մինարեթներով զարդարուած, եւ ան իրենց Եւրոպականացուած կոչուածը աժան նմանակութիւն է։

Թուրքական պետութիւնը պէտք է հասկանայ, որ ռասայական գերակայութիւնը պարզապէս առասպել է, որ առաջնահերթ կրոններ գոյութիւն չունին, որ մէկ մարդու սպաննութիւնը յանցագործութիւն է, իսկ մէկ ու կէս միլիոն մարդու ոչնչացումը սոսկ վիճակագրութիւն չէ, այլ մէկ ու կէս միլիոն յանցագործութիւն։ Եւ սա Ցեղասպանութիւն է, ցեղասպանութիւն ողջ մարդկութեան դէմ։

Յարգանքներով Ձեզ՝ Ռայմոնտ Ռուպեն Պերպերեան

Գողցուած հայրենիքի պոետ

raymond_berberian14@yahoo.com.ar

«Եկեք փոխենք ՊԱՏՄՈՒԹԻՒՆԸ…»