Արեւմտեան Հայաստանի Երզնկայ քաղաքը դեռեւս միջնադարեան ժամանակ հռչակուած էր որպէս առեւտուրի եւ արհեստագործութեան նշանաւոր կենտրոն եւ Մետաքսի ճանապարհի կարեւոր հանգրուաններէն մէկը՝ շնորհիւ Հայաստանի վրայով հարաւէն հիւսիս՝ Սեւ ծովի նաւահանգիստներ, եւ արեւելքէն արեւմուտք երկարաձուող տարանցիկ աեւտրական ճանապարհներու վրայ իր հանգուցային դիրքի։ Քաղաքի արհեստագործութեան բազմաթիւ նմուշներ լաւագոյնի համբաւ վայելած են եւ մեծ պահանջարկ ունացած են Արեւելքի շուկաներուն։ XIII դարի նշանաւոր ճանապարհորդ Մարքօ Պոլոն, որը 1270-ական թթ այցելած է Երզնկա, հաղորդած է, որ քաղաքին մէջ կը մշակուի աշխարհի լաւագոյն բամբակէ գործուածքը՝ բուքրամը։  Քաղաքին մէջ կը գործէր գեղեցիկ կերպասներ, իսկ գաւառի հանքերէն հանած պղինձէն կը պատրաստէին պղնձեայ տարբեր ամաններ, իրեր, յատկապէս՝ պղնձեայ գեղազարդ աշտանակներ: 

XIX դարի երկրորդ կէսին – XX դարի սկիզբը Երզնկայ քաղաքի եւ գաւառի արհեստագործական արտադրութեան հիմնական ճիւղերն էին մանածագործութիւնը (բամբակի գործուածքներու արտադրութիւն), կաշեգործութիւնը եւ պղնձագործութիւնը:

Արեւմտեան Հայաստանի տարածքը՝ թուրքական ցեղերու կռիւներու ասպարեզ գալուց, այնուհետեւ՝ օսմանեան թուրքերու կողմէ նուաճելէ ետք Երզնկան կորսնցուցած է միջազգային առեւտուրի տարանցիկ կենտրոնի իր նախկին նշանակութիւնը՝ մնալով, սակայն, Օսմանեան կայսրութեան եւ Պարսկաստանի միջեւ կատարուած առեւտուրի հանգոյցներէն մէկը: