1912թ․ սկիզբը Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսը Պողոս Նուպար փաշային վստահեցուց Եւրոպայի կաբինետներուն եւ հասարակական կարծիքը լուսաւորելու թուրքական Հայաստանի մէջ Ռուսաստանի վերահսկողութեան տակ գտնուող բարեփոխումներու անհրաժեշտութեան մասին խնդիրը, սակայն հարցը չբերելով Լոնտոնի կոնֆերանսին։

Ապահովութեան յանձնաժողովը հիմնուած է 1912 թուականին Հայկական հարցի վերաբացման ընթացքին։ Յանձնաժողովի անդամներն եղած են պոլսահայ նշանաւոր մտաւորականները։

1912 թ. Դեկտեմբերի 21-ին Կ.Պոլիսի մէջ Հայոց Ազգային ժողովը որոշում ընդունած է Հայկական հարցը բարձրաձայնել Լոնտոնի մէջ կայանալիք դեսպաններու կոնֆերանսին։

Յանձնաժողովի գործունէութեան հիմնական նպատակը բարենորոգումներ ծրագիրի մշակումն էր, որը պէտք էր բաց քննարկուէր եւրոպական տերութիւններու ներկայացուցիչներու հետ բանակցութիւններու ժամանակ։ Յանձնաժողովի հրապարակած նիւթերն ու տեղեկութիւնները նպատակ ունէին ներկայացնել այն ահաւոր կոտորածները, որոնք տեղի  ունենցած են Արեւմտեան Հայաստանի մէջ, բացայայտել հայերու կարիքները եւ քայլեր մշակելու անոնց բաւարարման համար։ Յանձնաժողովի աշխատանքը եւ գոյութիւնը պէտք էր հնարաւորինս գաղտնի ըլլար։ 

Ապահովութեան յանձնաժողովը, խուսափելով բացայայտ գործունէութենէն, աջակցած եւ  նամակներու միջոցով կաթողիկոսին տեղեկացուցած էր Արեւմտեան Հայաստանի հայերու իրական վիճակը։