Կը ներկայացնենք պատգամաւոր Գեղամ Նազարեանի խօսքը․«Ժողովուրդը երջանիկ է, նոյնիսկ հուզուած, արցունքներն աչքերուն։ Ու ոչ ոք չհարցուց թէ … Գիտեմ, կ՛ըսէք, թէ ոչ մէկ բանով չեմ ուրախանար, ամեն ինչի մէջ վատը կը տեսնեմ, բայց կը սխալուիք։ Ես կ՛ուրախանամ, երբ յաղթանակներն իրական են եւ ոչ թէ դրուած մկան թակարդի մէջ։ Ես կ՛ուրախանայի, մեր իրական յաղթանակներով եւ շատ կ՛ուզէի որ մենք միշտ այդ մրցոյթին վերջին տեղը գրաւէինք միայն թէ տղաքը մեր կողքին ըլլային, Շուշին մերը ըլլար, Կապանի ու Կորիսի գլխին թուրք չ՛ըլլար…

Միամիտները կ՛ըսեն՝ մի՞թէ մենք չէինք յաղթեր, եթէ Շուշին մերը ըլլար…

Ուրախացէք։ Շարունակէք ուրախանալ իմ միամիտ ու ինքնաոչնչացման մեխանիզմը միացուցած անհայրենիք ժողովուրդ։

Հ.Գ Փաստoրէն Աբգարս ու Հայկազս, Դաւիթս ու Գեւորգս, Շիրակս ու Կարենս, Արամս ու Մխիթարս կը խանգարէին, որ ատրպէյճանուհի փոքրիկ երգչուհին գրկէ հայ երգչուհիին։ Վա՜խ իմ միամիտ ժողովուրդ»։