Արեւմտեան Հայաստանի Մարաշ նահանգին մէջ բնակող հայերը, մնացած բոլոր հայրենակիցներու նման, աւանդապահ, բարեպաշտ եւ կրոնասեր եղած են։ Բոլոր տօներն ու տօնախմբութիւնները որպէս կանոն, ուղեկցած են եկեղեցական եւ ժողովրդական արարողակարգով:

Անյիշելի ժամանակներէն հայ ժողովուրդը ունեցած է իր յատուկ տօնացոյցը: Ուսումնասիրողները հայոց տօնացոյցի մէջ բացայայտած են վաղնջական շերտեր, որոնք առնչուած էին արեւի, կրակի, ջուրի պաշտամունքին, մասնաւորապէս՝ բուն հայկական աստուածութիւններուն նուիրուած ծիսական հանդիսութիւններոու ժամանակ: 

Տօնական օրերուն եկեղեցական եւ աւանդական ծեսերու հետ նոյնքան կարեւոր եղած է այդ օրերուն եփուած ճաշերը, ինչպէս շատ վայրերու մէջ, Մարաշի մէջ եւս գրեթէ բոլոր տօները ունեցած են իրենց յատուկ ճաշատեսակները։

Մարաշի մէջ նշուող տօներէն եղած է կաղանդը, Ս․Ծննդեան օրը նշուող փոքր զատիկը, Տիարնըդառաջը, բարեկենդանը, ծառզարդարը, զատիկը, աւետման տօնը, համբարձումը, վարդավառը, խաղողօրհնեքը։ https://www.houshamadyan.org/arm/mapottomanempire/vilayetaleppo/sandjakofmarash/religion/festivals.html