«Հայոց Շուշիի մասին կ՛ուզենք ձայնել, արփիազարդ եւ յոյժ պանծալի քաղաքի մասին, որ երկրայիններու մէջ հազուադէպ երկնայիններէն է… Բայց լրագրային մեր պատումը զերծ է ողբէն, տխրագին հառաչանքներէն, հայ մարդու սրտի մորմոքը ցուցադրելէ, քանի որ ողբասացութիւնը՝ յատկապէս այս պարագային եւ մեր պատմութեան փորձը նկատի ունենալով, հեռու է ողջամտութենէն: Մեր պատումը նախ երկրպագութիւն է Շուշիին, քանի որ հայոց մէջ շատերն անգամ չի հասկցան ու չեն գիտակցիր, որ այն մեր պատկանելիութեան յաւերժական առասպելն է… Մեր պատումն անքակտելի յոյսի եւ հաւատքի փոքրիկ ցոլանք է առ այն, որ Շուշին անպայման պիտի վերադառնայ հարազատ մոր՝ Հայոց Արցախի գիրկը, քանի որ մեզ հետ է Տիրոջ անյաղթելի զօրութիւնը… Մեր պատումը Շուշին գերած անօրենէն վրեժ առնելու եւ սրբազան քաղաքը բռնաւորէն ազատելու հրամայականն արթուն պահելու համեստ նկրտում է…»:

Սրտի անհանգիստ տրոփով գրուած այս տողերը «Սիւնեաց երկիր. մշակութային» եռամսեայ պարբերականի խմբագրականէն է, որն յաջորդիվ կը յուշէ ընթերցողին, թէ ինչ գանձեր ձգած ենք: