Հայաստանի Հանրապետութեան եւ Թուրքիոյ միջեւ 1993 թուականէն խզուած յարաբերութիւնները կը փորձեն կարգաւորել՝ փոխադարձ յատուկ ներկայացուցչի նշանակմամբ։ Թուրքիոյ քաղաքականութիւնը, որը «զրոյական խնդիրներէն միայն խնդիրներու» վերածուած է իր հարեւաններու հետ,  անոր ներքին քաղաքականութենէն եւ ազգային պետութեան իրականութենէն անկախ չէ։

Հայ ժողովուրդը, որ քաջատեղեակ է թուրքական պետութեան ցեղասպան դեմքին ու արիւնոտ ձեռքերուն եւ հայերու հանդէպ անսահման թշնամանքի  հռետորաբանութեանը, երբեք չի մոռնար իր թշնամիին, եթէ նոյնիսկ եւս հարիւր տարի անցնի։

Հայերը գիտեն, թէ որն էր այս հարեւանի մտադրութիւնը՝ անոնց հարիւր հիսուն տարուայ պատմութեան եւ վերջապէս արցախի բռնազաւթման օրինակով։

Արցախի օկուպացիայի ժամանակ թուրքական պետութեան կողմէ ատրպէյճանական պետութեան ցուցաբերած ռազմատեխնիկական-հետախուզական աջակցութիւնը յայտնի է բոլորին.

Արցախի վրայ յարձակուելէ ետք այն, ինչ կը ցանկանան կատարել Կովկասի մէջ, շատ նման է Էնվեր փաշայի երազանքներուն։ Տարածաշրջանի հետադիմական պետութիւններու, մասնաւորապէս Ռուսաստանի հաւանութեամբ եւ աջակցութեամբ սկսած կարգաւորման գործընթացի ետեւն թաքնուած է նաեւ հարիւր տարի առաջ ցեղասպանութեան յանցագործութիւնն ու հատուցման հաշուարկը օրակարգէն հանելու թուրքական պետութեան ջանքերը։

Միութենական-քեմալիստական ​​թուրքական պետութիւնը, որը, պատժելով Թուրքիայի ժողովրդին աղքատութեամբ եւ չքաւորութեամբ, կը փորձէ ոչնչացնել ճնշումներով, այժմ կը փորձէ տապալել իր հարեւաններուն՝ տնտեսական շրջափակման, էմբարգոյի եւ բռանազաւթման ու բռնակցման սպառնալիքներով։ Լուրջ նմանութիւններ կան նաեւ Հայաստանի Հանրապետութեան եւ Ռոժավայի դէմ թուրքական պետութեան կողմէ իրականացուած քաղաքականութեան մէջ, որն իր արարքով ու գործունէութեամբ  հիրավի արժանի է «յանցաւոր կազմակերպութիւն» կոչմանը։

Թուրքական Արդարութիւն եւ զարգացում, ինչպէս նաեւ Ազգայնական շարժում կուսակցութիւններով առաջնորդուող ֆաշիստական ​​կառավարութեան առաջարկը Հայաստանի Հանրապետութեան վարչակազմին՝ «Օրակարգէն հանեք 1915թ. Հայերու դէմ  իրագործուած ցեղասպանութեան հարցը, հրաժարւեք այս պնդումէն, մենք ալ կը բանանք բոլոր սահմանները ձեր առջեւ։ Ձեր հարցերը լուծենք Ատրպէյճանի հետ», շատ նման է օսմանեան խաղերուն։

Սակայն, հայ ժողովուրդը հնազանդ զոհ չէ. Հայ ժողովուրդի միտքն ու յիշողութիւնը հեղափոխական են եւ իրատեսական՝ չնայած բոլոր յիշասպաններուն։ Իսկ ճշմարտութիւնը, արդարացի ըլլալու չափ  հեղափոխական է։ Ան չի մոռնար ո՛չ ընկերոջը, ո՛չ թշնամիին։

Leave a Reply