Հա­­յերու նա­­խաք­­րիստո­­նէական եւ ապա՝ քրիս­­տո­­­նեայ հա­­ւատ­­քին մէջ մեծ նշա­­նակու­­թիւն ու­­նե­­­ցած է Մեծ Պահ­­քը, Ծաղ­­կա­­­զար­­դը, Աւագ Շա­­բաթը եւ Զատ­­կի հետ կա­­պուած սո­­վորոյթնե­­րն ու աւան­­դութիւնները, որոնք շուքով  նշուած են  նաեւ Արեւմտեան Հայաստանի Մու­­սա Լեռին շրջակայքի գիւղերուն մէջ­­։ Մեծ Պահ­­քի սկզբնա­­կան շրջա­­նի աւան­­դոյթներէն էր հա­­տիկը։ Ծաղ­­կա­­­զար­­դը, ինչպէս կրօ­­նական գրեթէ բո­­լոր ծի­­սակա­­տարու­­թիւննե­­րը, աւան­­դա­­­բար ժա­­ռան­­գուած է նա­­խաք­­րիստո­­նէական սո­­վորոյթնե­­րէն։ Հին հաւ­ատ­­քով սրբա­­դաս­ուած եղած է շարք մը ծա­­ռեր։ Գար­­նա­­­նամու­­տին այդ ծա­­ռերը զարդարուած կ՛ըլլայ՝ ճիւղերուն գու­­նա­­­ւոր թաշկինակներ կա­­պելով։ 

Աւագ Շա­­բաթուայ օրե­­րը կը նշուի իրենց բո­­լոր խոր­­հուրդնե­­րով։ 

Մու­­սա Լե­­ռին եօթ գիւղերուն խորթ էր մեծ քա­­ղաք­­նե­­­րու  աւանդոյթներէն՝ Զատ­­իկի կար­­կանդա­­կը։ Անոր փոխարեն կը պատ­­րաստէին «պան­­րուհուց», այ­­սինքն պա­­նիրով հաց, «կաթ­­նը­­­հուց», կա­­թով բո­­կեղ (կլոր կամ մանյակաձեւ հաց) եւ այլն։ Սո­­խի կեղեւ­­նե­­­րով լեցուած ջուրին մէջ կը խա­­շեն հաւկիթները։ Զատիկի սե­­ղանի կերակուրներէն մէկն ալ ձուկն է, որը վերջ  կը դնէ  եօթ­­շա­­­բաթեայ մսե­­ղենի ար­­գելքին։