Ազնուաձոր գաւառը կը գտնուի Մեծ Հայքի Աղձնիք նահանգի մէջ եւ կ’ընդգրկէ  Տատիկ (այժմ՝ Կիւզէլտերէ) գետի արգաւանդ ձորահովիտը: 9-րդ դարուն Վասպուրականի թագաւոր Գագիկ Արծրունի Ազնուաձորն ազատագրած է արաբական նուաճողներէն: 14-րդ դարու առաջին կիսուն  գաւառը զաւթուած է Օսմանեան Թուրքիոյ կողմէ: Այնուհետեւ վերանուանուած է Կիւզէլտերէ: Մինչեւ 19-րդ դարու  առաջին կէսը մտած է Բաղէշի խանութեան մէջ: 1878 թուականէն դարձած է գիւղախումբ Պիթլիսի նահանգի Կարճկան գաւառակին մէջ, այնուհետեւ` ինքնուրոյն գաւառակ:

1895թ. ունեցած է մօտ 3 հազար հայ բնակչութիւն: Բնակիչները զբաղած են հողագործութեամբ, անասնապահութեամբ եւ ձկնորսութեամբ: 1895-96թթ. համիդեան կոտորածներու հետեւանքով Ազնուաձորը մասամբ (Երեցթաղ, Զններ, Սառնուս եւ այլն), իսկ 1915թ. Հայոց Ցեղասպանութեան ժամանակ` ամբողջովին հայաթափուած  է: Փրկուածներն ապաստանած են Արեւելեան Հայաստան: