Արեւմտեան Հայաստանի Արաբկիր քաղաքը կը գտնուի Եփրատ գետի աջ կողմը, Ակն եւ Խարբերդ քաղաքներուն միջեւ, Մալաթիայէն մօտ 70 քմ դէպի հիւսիս։ Քաղաքին դիրքը բարձր ու գեղատեսիլ է։ Շրջակայքը կը տարածուին արգաւանդ դաշտեր։ Ունի առողջարար օդ։ Ջրառատ է, բայց խմելու ջուրը սակաւ է։ Յայտնի է իր պտուղներով, յատկապէս խաղողով։ Արաբկիրի մօտակայքը կան արծաթի հանքեր։ Բնակիչներու զգալի մասը կը զբաղէր գիւղատնտեսութեամբ` բամբակի, հացահատիկներու, պտղատու այգիներու մշակութեամբ, շերամապահութեամբ։ Արաբկիր հայ գրչութեան կեդրոններէն է։ Այստեղ 15-17-րդ դարերուն գրուած են քանի մը ձեռագրեր։

Արաբկիր թրքական տիրապետութեան տակ անցած է 15-րդ դարուն, շարունակ մնալով իբրեւ խեղճուկ  գիւղաքաղաք մը, ինչպէս Արեւմտեան Հայաստանի տասնեակ այլ քաղաքներ։

Արեւմտեան Հայաստանի միւս հարիւրաւոր բնակավայրերու հայութեան հետ միասին Արաբկիրի հայերը եւս թրքական ջարդարարներու կողմէ ենթարկուած են տեղահանման ու բնաջնջման, իսկ քաղաքի շատ թաղեր՝ հիմնովին աւերուած։ Տարագրուած արաբկիրցիներէն 800 հոգի 1922-ին կրկին կը վերադառնան եւ բնակութիւն կը հաստատեն իրենց հարազատ քաղաքին մէջ, բայց, չդիմանալով քեմալականներու բռնութիւններուն, կը հեռանան իրենց տուներէն եւ կը գաղթեն Արեւելեան Հայաստան։