1960թ․ Օգոստոսի 16-ին բրիտանական երկարամեայ գաղութացումէն ետք հռչակուեցաւ Կիպրոսի Հանրապետութիւնը, որուն նախագահ դարձաւ արքեպիսկոպոս Մակարիոսը, իսկ փոխնախագահ՝ թրքական փոքրամասնութեան համայնքի ղեկավար Ֆազըլ Քիւչուքը։ 1973 թուականի կէսերուն կղզիին վրայ ստեղծուած էր դրութիւն մը, երբ «թրքական համայնքի վարչակազմ»ը դարձած էր փաստացի պետութիւն պետութեան մէջ։ 

1974թ․ Յուլիսի 20-ին սկսաւ թրքական բանակի ներխուժումը Կիպրոս, որուն հետեւանքով կղզին բաժնուեցաւ 2 հատուածի՝ յունական եւ թրքական։ «Կիպրոսի խաղաղութեան գործողութիւն» անուան տակ  Թուրքիոյ կողմէ բռնազաւթուեցաւ կղզիի տարածքին շուրջ 37%-ը, ուր 1983թ-ին  Անգարայի կողմէ ստեղծուեցաւ «Հյիւսիսային Կիպրոսի Թրքական Հանրապետութիւն» արհեստական պետական կազմաւորումը, որ առ այսօր ճանչցուած է միայն Անգարայի կողմէ։ 

Հիւսիսային Կիպրոսի բռնազաւթումէն ետք թուրքերու կողմէ ոչնչացման ենթարկուած է  մշակութային ժառանգութիւնը, այդ թուին՝ շարք մը հայկական մշակութային յուշարձաններ։ Մասնաւորապէս, հիմնովին աւերուած է Կիպրոսի հիւսիսային հատուածը գտնուող Մակարավանքը։ ՄԱԿ-ի արգելակ գօտիին մէջ յայտնուած եւ լքուած են Նիկոսիոյ Սուրբ Պօղոս եւ Սուրբ Յարութիւն մատուռները։

Կիպրոսեան հիմնախնդիրը առ այսօր կը շարունակէ մնալ չլուծուած, հիմնախնդիրի խաղաղ կարգաւորման եւ կղզիի երկու հատուածներու վերամիաւորման փորձերը չեն յանգեցուցած որեւէ արդիւնքի։