Յուլիսի 24-ին Հայ Եկեղեցին նշեց Քրիստոսի Պայծառակերպութեան տօնը: Այն աւելի յայտնի է Վարդավառ անուանումով: Իրականութեան մէջ, Վարդավառը որպէս տօն կու գայ նախաքրիստոնէական ժամանակաշրջանէն:

Վարդավառը նուիրուած է Աստղիկ դիցուհիի պաշտամունքին: Այն իր մէջ  կը պարունակէ ջուրի ու բնութեան պաշտամունք եւ կապուած էր Նար եւ Աստղիկ աստուածութիւններուն հետ: Իրար վրայ ջուր ցօղելով մարդիկ իբրեւ կ’ազատին ե՛ւ ահէն, ե՛ւ հիւանդութիւններէն: Անոնք կը դառնան երկարակեաց: Վարդավառի ջուրը իր մէջ ունի գերբնական յատկութիւններ: Անոնք տեղի կ’ունենային ջրամբարներու եւ գետերու մօտ, այնտեղ ուր ջրառատ միջավայր կար: Մարդիկ կը հաւատային, որ անով իրենք զիրենք կ’ապահովեն չարէն ու հիւանդութիւններէն: