Արեւմտեան Հայաստանի մէջ հայկական հարսանիքներն ընդհանրապէս կը սկսէին աշնան ամիսներուն եւ կ’աւարտէին Բարեկենդանի վերջը: Որոշ վայրերու մէջ հարսանիքներու շրջանը կ’աւարտէր Տըրընտեզին։

Հարսանիքին լուրջ նախապատրաստուիլը պարտադիր էր, քանի որ այն բաւական ծախսատար ու ժամանակատար էր:

 Մինչեւ հարսանիքը յատուկ արարողակարգով կ’ընտրուէր ամուրի երիտասարդներէ կազմուած ազապներու խումբ:  Ազապները եւ ազապ-պաշին ընտրելէ կամ նշանակելէ ետք տեղի կ’ունենայ հինա-տանէնքը, որ խորհուրդներով լի եւ բաւական գեղեցիկ ծէս էր: Հինա տանելէ ետք տեղի կ’ունենար փեսացուին շնորհօրհնէքի, սափրման եւ թագադրման՝ բաւական գունեղ ծէսերը:

Leave a Reply