1938 թուականի Յունիսի 9-ին  երկու իրաւական հրովարտակներով որոշում կայացուեցաւ Տերսիմի մէջ  ռազմական գործողութիւններ կազմակերպելու վերաբերեալ: Քանի որ գործողութիւնը պիտի տեւէր աւելի քան մէկ ամիս,  հնարաւոր բախումներուն պատրաստ ըլլալու համար ցամաքային, օդային եւ ժանտարմերիայի ստորաբաժանումներուն տրուեցաւ խիստ յանձնարարութիւն։ Անոր յաջորդեց ռազմական գործողութեան ծրագրաւորումը։ Ծրագիրը որոշուած է Գլխաւոր շտաբի, վարչապետի եւ համապատասխան նախարարութիւններու գրաւոր համաձայնութեամբ:

1938 թուականի Օգոստոսի 6-ի հրամանագիրով որոշուեցաւ, որ ութ յօդուածներով նախատեսուած գործողութիւնը պիտի սկսի չորս օր անց։ Ըստ հրամանագիրին, թիրախը եղած են Թուրքիոյ քաղաքացի տերսիմցիները։

Կառավարութեան գործառնական հրամանագիրը ապօրինի էր ու գաղտնի: Համապատասխան հրամանագիրը կառավարութեան հրամանագիրերու արխիւի գրանցամատեանին մէջ չէ գրանցուած։ Ի՞նչ էր կառավարութեան նպատակը։ Ինչո՞ւ  սահմանադրութեամբ եւ օրէնքով գոյութիւն ունեցող իշխանութիւնը թաքցուցած է իր որոշումը, թէ ինչ ընել «Տերսիմի մէջ Թուրքիոյ քաղաքացի տերսիմցիներուն հետ»։ Իհարկէ, պէտք է կատարուի իրաւական քննարկում։ Վերլուծութենէն պարզ կը դառնայ, որ այն եղած է ջարդի հրամանագիր։ Ռազմական գործողութեան համաձայն, Տերսիմի մէջ քարը քարի վրայ պիտի չմնար, եւ այդպէս ալ եղաւ։ 13160 տերսիմցիներու եւ 122 ոստիկան-զինուորներու (ներքին գործոց նախարարութիւն) մահը, քարտէզէն տասնեակ գիւղերու ջնջումը եւ հազարաւոր տերսիմցիներու տեղահանումը հասկնալի դարձուցին Տերսիմ-38 գործողութեան «որակ»ը։ 1953 թուականին Գլխաւոր շտաբի պետ, գեներալ Նուրի Եամուտ կը գրէ, որ Տերսիմի ռազմական գործողութեան մէջ «կը գործէին պատերազմական դրոյթներ»։ Այս ոչ թէ երկու ճակատներու բախում էր, այլ պետութեան կողմէ որոշուած ​ծրագիրի իրականացում՝ «պատերազմական իրադրութեան մէջ»։

Վերծանելով պաշտօնական լեզուն, գրառումներուն մէջ նշուած «ամէն սարի ու քարի մանրակրկիտ ուսումնասիրում»ը կը համարուէր «պատերազմ», շտաբի պետի խօսքով՝ «աւազակ» կամ «ապստամբ» կը կոչուէր  այն տերսիմցին, որ չէր լքած իր՝ արգիլուած գօտիի մէջ գտնուող գիւղը: Իսկ արգիլուած գօտիին մէջ բնակող մարդոց արգիլուած էր մշակել սեփական հողը, քաղել սեփական այգիներու պտուղները եւ ազատ շնչել իրենց տուներուն մէջ: Այդ արգելքին չենթարկուողը «ապստամբ» տերսիմցին  էր։

«Արգիլուած գօտի»ի իրաւական հիմքը 1934 թուականի Յունիսի 14-ի եւ Կարգաւորման մասին  թիւ 2510 օրէնքի 2-րդ յօդուածն էր, որուն նպատակն էր «լեզուի, արեան եւ մշակոյթի միասնութիւնը»։ Կարգաւորման մասին օրէնքը ըստ էութեան ազգայնամոլական ​​էր, եւ այդ մէկը  կ’արտացոլայ իւրաքանչիւր յօդուածի մէջ: Այն պատրաստուած է «թուրք ազգ» եզրի հիման վրայ: Օրէնքին համաձայն, մարդիկ կը դասուէին երկու խումբի՝ մշակոյթով եւ մայրենի լեզուով, ինչպէս նաեւ կրօնքով՝ սուննի իսլամ թուրքեր,  իսկ մնացեալը կը համարուէին այլախոհներ: Տերսիմը վերջինին կը պատկանէր: Փաստօրէն, Օսմանեան կայսրութեան 18, իսկ Հանրապետութեան՝ 15 զեկոյցներուն մէջ, որոնք պատրաստուած են «Տերսիմը բարեփոխելու» հիմքով, գրուած է, որ իրական խնդիրը տերսիմցիներու լեզուն ու կրօնքն է։

Գաղտնի հրամանագիրին մէջ շատ յստակ գրուած էր, որ Թուրքիոյ քաղաքացի տերսիմցիները թիրախ դարձուցած էին, որպէսզի Տերսիմը մաքրուի եւ հազարաւոր տերսիմցիներ արտաքսուին, իսկ 1500-ը պիտի բաշխուէին որոշ արդիւնաբերական կեդրոններու միջեւ՝ որպէս աշխատոյժ։