Համաձայն 20-րդ դարասկիզբի Օսմանեան կայսրութեան վարչատարածքային բաժանման, Քղի գաւառակը կը մտնէր Էրզրում նահանգի (վիլայէթ) Էրզրում գաւառի կազմին մէջ: Քղի գաւառակի սահմաններն էին Խնուսի գաւառակը, Դերջանի գաւառակը, Երզնկայի գաւառը, Տերսիմը (Խարբերդ նահանգ), Բալուն (Տիգրանակերտ նահանգ) եւ Ճապաղջուրը (Պիթլիս նահանգ)։

Հայ մատենագրութեան մէջ Քղին կը յիշատակուի նաեւ որպէս Գուրզան, Խորզա, Խորձայնի, Խորձէն գաւառ:

Գախառակի տարածութիւնը 4,500 քառակուսի քմ էր, ծովէն միջին բարձրութիւնը՝ 1,050 մեթր։ Քղիի հայութեան թիւը  Ցեղասպանութեան նախօրեակին մօտ 25,000 էր։ Այդ թիւէն շուրջ 2,500-ը կը բնակէին գաւառակի կեդրոն Քղի-Գասապա գիւղաքաղաքը, մնացեալը՝ գաւառակին մօտ 50 հայաբնակ գիւղերու մէջ։ Քղիի հայերու հիմնական մասը կը զբաղէր երկրագործութեամբ։ Յատկապէս 1908թ. երիտթուրքական յեղափոխութենէն ետք մեծ զարգացում ապրեցան առեւտուրն ու արհեստները։ Քղիի մէջ կային բաւական թիւով հարուստ վաճառական տուներ։ Քղիէն պանդուխտները Պոլսոյ մէջ մասնագիտացած էին խոհարարութեան մէջ: Մեծ թիւ կը կազմէր Քղիէն դէպի Ամերիկայի Միացեալ Նահանգներ գաղթած հայութիւնը: