Ծիծեռնակաբերդը պրոնզէ դարու հնավայր է Երեւանի մէջ: Ըստ աւանդութեան, այստեղ եղած է հայոց սիրոյ աստուածուհի Աստղիկի տաճարը, ուր ապրող ծիծեռնակները, որպէս սուրհանդակներ, լուրեր կը տանէին Աստղիկի սիրեցեալին՝ Վահագն աստուծոյ (այստեղէն ալ առաջացած է Ծիծեռնակաբերդ անունը)։

Խորհրդային իշխանութեան օրօք բացարձակապէս մերժուած ու անընդունելի էր որեւէ ազգային գաղափարախօսութիւն, պարտադրուած լռութեան  մատնուած էր նաեւ Հայերու Ցեղասպանութեան յիշատակումն ու զոհերու յիշատակի ոգեկոչումը: 1965թ. Ապրիլի 24-ին, երբ բազմաթիւ երկիրներու մէջ կը նշուէր Հայերու Ցեղասպանութեան 50-ամեակը, բազմահազարանոց ցոյցեր կազմակերպուեցան Հայաստանի Հանրապետութեան մէջ։

Ընդառաջելով հանրութեան պահանջներուն` Խորհրդային Հայաստանի Նախարարներու Խորհուրդը 1965թ. Մարտի 16-ին որոշում կայացուց Ցեղասպանութեան զոհերու յիշատակը յաւերժացնող կոթողի կառուցման վերաբերեալ: Յուշահամալիրը կառուցուեցաւ աննախադէպ արագութեամբ՝ երկու տարուան ընթացքին, հանդիսաւոր բացումը տեղի ունեցաւ 1967թ. Նոյեմբերի 29-ին:

Յուշահամալիրի Յաւերժութեան տաճարը բաղկացած է 12 քարէ սալերէ, որոնք դասաւորուած են շրջանաձեւ՝ կորացած դէպի ներս։ 12 թիւը ընտրուած է՝ հիմք ընդունելով երկրաչափական օրէնքները, բայց ժողովուրդը կը համարէ, որ այդ սիւները կը խորհրդանշն Արեւմտեան Հայաստանի  12 խոշորագոյն նահանգները։ Սակայն իրականութեան մէջ  այդպէս չէ։ Ճարտարապետները փորձած են քանի մը տարբերակ` չորս, ութ, տասնվեց սիւներով, բայց ամենագեղեցիկը եղաւ տասներկու սիւնով տարբերակը: