Արդէն 13 տարի է, որ կեանքէ հեռացած է հայ երաժիշտ, Արեւմտեան Հայաստանի արժանի զաւակներէն մէկը՝ Արամ Տիգրան (Արամ Մելիքեան), որ յայտնի է որպէս «քիւրտ եւ հայ ժողովուրդներու խաղաղութեան աղաւնի»։ Արամ կ’ըսէր՝ եթէ կրկին աշխարհ գամ, բոլոր թնդանօթները, հրացաններն ու զէնքերը  պիտի հալեցնեմ՝  սազի, զուռնայի եւ այլ երաժշտական գործիքներու վերածեմ։

Արամ Տիգրանի կեանքն անցած է գաղթի ճանապարհներուն։ Ծագումով Տիգրանակերտցի անոր ընտանիքը, փախուստի դիմելով 1915 թուականին հայերու դէմ իրագործուած Ցեղասպանութենէն, գաղթած է դէպի Պաթմանի Սասուն գաւառի Պիանտա գիւղ։ Տիգրան ծնած է 1934 թուականին Սուրիոյ Գամիշլի քաղաքը, ուր անոր ընտանիքը գաղթած է Պիանտա գիւղէն։

9 տարեկանին սկսած է Տիգրանի երաժշտական կեանքը։ Ան իր առաջին քայլերը սկսած է ուտ նուագելով։ 1966 թուականին կը մեկնի Հայաստանի մայրաքաղաք Երեւան, ուր 18 տարի կ’աշխատի Երեւանի պետական ռատիոյին մէջ։ Որպէս Երեւանի ռատիոյի մշակոյթի գործիչ՝ Տիգրան իր երաժշտական գործիքով (ճումպուշ) ճանչցուեցաւ բոլոր ժողովուրդներու կողմէ։ 1995 թուականէն ետք Տիգրան մեկնած է Յունաստան եւ բնակութիւն հաստատած Աթենք։

Ան մահացած է 2009 թուականի Օգոստոսի 8-ին, Աթենք։