Ղրիմի մէջ ռուսական օդային կայանի պայթումներուն վերաբերեալ Ուքրանիոյ փոխվարչապետ Իրինա Վերեշչուք գրած էր. «Այսօր բնիկ ժողովուրդներու միջազգային օրն է: Ուքրանիոյ մէջ այդպիսիք կը համարուին Ղրիմի թաթարները, կարաիմները, կրիմչակները»:

Փոխվարչապետը «մոռցած» է թուարկել Ղրիմի իսկական բնիկները՝ հայերն ու յոյները, զորս կրկնակի արտաքսած են թերակղզիէն՝ նախ 18-րդ դարուն, ապա՝ 20-րդ դարու կէսերուն։ Հայ-յունական քաղաքակրթական, քաղաքական, տնտեսական գերակայող ներկայութիւնը թերակղզիին մէջ վաւերագրուած է։ Ընդ որում, տակաւին Քրիստոսէ առաջ։ Հայերն անյիշելի ժամանակներէ բնակած են Ղրիմ, իսկ Ճենովայի հանրապետութեան շրջանին՝ 15-րդ դարուն Ղրիմը նոյնիսկ կը կոչուէր Ծովային Հայաստան (Armenia Maritime) կամ Մեծ Հայաստան (Armenia Magna): 

18-րդ դարուն Ղրիմի ռուսական նուաճումէն ետք մօր կողմէ հայ  ֆելտմարշալ Մանուկով-Սուվորով հայերը զանգուածաբար տեղահանեց Ղրիմէն դէպի Տոն եւ Քուպան:

Ճիշդ հայերու եւ յույներու բռնի արտաքսումով Ղրիմի թաթարական տնտեսութիւնը կտրուկ անկում ապրեցաւ: Ռուսը ռուս դարձուցած բնիկ քրիստոնեաներուն փոխարինեցին ուքրանացիները, զանոնք երկու դար անց Մոսկուայի մէջ համարեցին թերակղզիի հակաքաղաքակրթական իրենց «առաքելութիւնը» աւարտած եւ աւելորդ:

Արեւմտեան Հայաստանը մշտապէս կը յիշէ բնիկները, եւ այսօր ալ  բնիկ ժողովուրդներու միջազգային օրուան նուիրուած շնորհաւորանք կը յղէ նաեւ Ղրիմի հայ բնիկներուն, որոնք այժմ նոյնպէս կ’ապրին իրենց բնիկ տարածքներուն մէջ։