Բաղրաս բերդը տեղակայուած է Արեւմտեան Հայաստանի՝ Կիլիկիոյ հարաւ–արեւելեան մասը, Օրոնտէս գետի ափին, Տրապէզ լերան մօտ: Անունն ունի արաբական ծագում: Հայ պատմիչներու կողմէ յիշատակուած է Պաղրաս ձեւով: Հիմնադրուած է անտիկ ժամանակներուն: Օմայեան խալիֆայութեան շրջանին (661–750 թթ.) ծաղկուն վիճակ ունէր: 11-րդ դարու վերջը բերդը գրաւուած է խաչակիրներու կողմէ: 12-րդ դարուն Անտիոքի խաչակիր ասպետներէն ազատագրած ու սահմանապահ բերդ դարձուցած է Կիլիկիոյ հայոց իշխանապետ Թորոս Բ. (1145–1169 թթ.)։ 

1280 թուականին բերդը գրաւած են մոնղոլները, բայց շուտով թողած են այն: 14-րդ դարու վերջը եւ 15-րդ դարու սկիզբը Բաղրաս դեռ կանգուն եղած է: 16-րդ դարուն այն նուաճած են Օսմանեան թուրքերը։ Անոնց տիրապետութեան շրջանին Բաղրաս աւերակ բերդին մօտ գտնուող համանուն աւանը կը մտնէր Պէյլան գաւառակին մէջ` Պէյլանէն ոչ շատ հեռու: