Արեւմտեան Հայաստանի Սարուանդիքար բերդաքաղաքը տեղակայուած է Մարաշ քաղաքէն 30 քմ. հարաւ, Ամանոսի լեռնաշղթայի հիւսիսային փէշին՝ Կիլիկիան Ասորիքի հետ կապող ճանապարհին: Բերդը կառուցուած  է 500 մեթր բարձրութեան քարաժայռի վրայ, ունի անառիկ եւ դժուարամատոյց դիրք: Պատմական աղբիւրներու մէջ առաջին անգամ կը յիշատակուի 1069 թուականին որպէս բիւզանդական ամրոց: 1097–1098 թուականներուն բերդին տիրած են խաչակիր ասպետները: 1135 թուականին բերդը գրաւած է Կիլիկիոյ հայկական իշխանութեան իշխանապետ Լեւոն Ա. (1129–1137 թթ.) եւ դարձուցած սահմանային կարեւոր ռազմակայան: