Դէպի Հալէպ, Մոսուլ եւ Տէր Զոր հայերը բռնի տեղահանելու համար 1915 թուականին ընդունուած «Տեղահանութեան օրէնք»ը  ըստ էութեան մարդոց մեծ զանգուածներու ոչնչացման որոշումն էր։ Աքսորեալներուն միայն փոքր մէկ մասը ողջ մնացած է անապատներուն մէջ: 

Անցնելով աքսորի մէջէն  ու տեսնելով մահուան պաղ դէմքը՝ Երուանդ Օտեան հրաշքով փրկուեցաւ։ «Անիծուած տարիներ» յօդուածաշարը, որ ան հրատարակած է 1919 թուականին աքսորէն վերադառնալէն ետք, հայ ժողովուրդի փորձառութիւններու եւ անոր բնաջնջման քաղաքականութեան պարզ եւ մերկ պատմութիւնն է, որուն անձամբ ականատես եղած է հեղինակը: Պոլսահայ գրող, հրատարակիչ եւ լրագրող Օտեան երեքուկէս տարի ապրած է Ցեղասպանութիւնը՝ իր ողջ բռնութեամբ ու դաժանութեամբ։

Օտեանի իւրայատուկ ոճով աքսորի հալածանքը արտացոլող այս աշխատութիւնը Ցեղասպանութեան յուշերու շատ կարեւոր մասն է։ «Արաս» հրատարակչութեան եւ «Քոր Քիթափ»ի հետ համատեղ հրատարակուած «Անիծուած տարիներ» ստեղծագործութիւնը կարեւոր աշխատութիւն է, որ կը լուսաբանէ մահը դիմակայելու ուղիները, բռնութիւնն ու կոտորածը։