Զէյթունցին ըլլալով աւանդապաշտ, դարերու ընթացքին կենցաղային առօրեային զուգընթաց մշակած է ընտանեկան ծիսական արարողութիւններ եւ սովորութիւններ: Այսպէս, անդրադառնալով հարսանեկան արարողութեանց, սովորութիւն է, ինչպէս հայկական բոլոր շրջաններու մէջ, երբ երկու ընտանիքներ իրար նկատմամբ համակրանք կը զգան եւ կ’ուզեն աւելի սերտացնել իրենց կապը, դեռ օրօրոցի մէջ կը նշանեն իրենց երեխաները, այնուհետեւ իրարու «խնամի» ըսելով կը դիմեն եւ որոշ մտերմութիւն կ’ունենան, եւ երբ հասնի անոնց ամուսնութեան տարիքը, կը սկսին հարսնախօսութեան արարողութիւնները: Իսկ եթէ ընտրեալ չկայ, սակայն տան մէջ ամուսնանալու տարիքին հասած տղամարդ կայ, տան կանայք՝ գլխաւորապէս մայրը, կը սկսին փնտռել հարսնացու եւ հետաքրքրուիլ շրջապատի աղջիկներով, յատկապէս եկեղեցիի մէջ ուշադրութիւն դարձնել հասակն առած պարմանուհիներուն: Յետոյ, երբ արդէն ընտրած են մէկը, իրենց մտադրութիւնը կ’առաջարկեն տղուն եւ հաւանութիւն ստանալէն յետոյ, առիթ կը գտնեն այցելելու տուեալ աղջկայ տուն, զրոյցի ընթացքին ապագայ հարսնացուէն ջուր կը խնդրեն. սա նշան է աղջկայ ծնողներուն համար, որ հիւրերը եկած են հարսնատեսի։ Անոնց երթալէն ետք, ծնողները իրենք կ’որոշեն ընդառաջել կամ ոչ, եւ ըստ այդմ լուր կը ղրկեն տղայի տուն. եթէ ըսին՝ «Աստուած բարին կատարէ», ուրեմն դրական է պատասխանը:   

Ամբողջական յօդուածը կարդացէք հղումով: 

   https://www.houshamadyan.org/arm/mapottomanempire/vilayetaleppo/zeytuntown/religion/religiouscustoms.html