Սելեւկիա բերդաքաղաքը տեղակայուած է Միջերկրական ծովու ափին, Կալիկադնոս գետի գետաբերանին մօտ: Ն.Ք. 3-րդ դարուն կառուցած է Սելեւկեան կայսրութեան հիմնադիր Սելեւկոս Ա. Նիկատոր (Ն.Ք. 305–280 թթ.) եւ իր անունով կոչած Սելեւկիա: 12-րդ դարու կէսերուն Սելեւկիան գրաւած է Կիլիկեան Հայաստանի իշխանապետ Թորոս Բ. (1145–1169 թթ.): Ան վերակառուցելով Սելեւկիան` այն դարձուցած է ռազմական կարեւոր հենակետ իր իշխանապետութեան հարաւ-արեւմտեան սահմանին: Կիլիկեան Հայաստանի արքայ Լեւոն Բ. (1187–1219 թթ.) Սելեւկիոյ հսկողութիւնը յանձնած է Չորտուանել Սասնեցիի որդի Շահնշահին, այնուհետեւ` Կոստանց իշխանին: Այն իր նշանակութեամբ Կիլիկիոյ հայկական թագաւորութեան երկրորդ խոշոր նաւահանգիստն ու սահմանամերձ ամրությիւնն էր: 13-րդ դարու կէսերուն Սելեւկիան նուաճած են Կարամանեան կոչուող թուրքմէնական քոչուոր ցեղերը: 15-րդ դարու վերջը բերդը լիովին կանգուն էր եւ կը պահպանէր հզոր ամրոցի իր նշանակութիւնը: Սելեւկիա բերդաքաղաքի կործանման ժամանակն ու պատճառներն անյայտ են: Սելեւկիոյ հայերը բռնութեամբ տեղահանուած են 1915 թուականի  Ցեղասպանութեան ժամանակ: Անոնց մեծ մասը զոհուած է գաղթի ճանապարհին, իսկ սակաւաթիւ փրկուածները ապաստանած են տարբեր երկիրներ: