Արեւմտեան Հայաստանի Կոռիկոսի ծովային բերդը կը  գտնուի Միջերկրական ծովի ափին, Սելեւկիայէն 45 քմ. հիւսիս-արեւելք, լեռներով շրջապատուած հովիտի մէջ: Կոռիկոս  անուանուած է մօտակայ համանուն լերան անունով։ Բերդը հիմնադրուած է Ն.Ք. 3-2-րդ դարերուն` Սելեւկեաններու տիրապետութեան օրօք եւ դարձած առեւտուրի կարեւոր կեդրոն: Բիւզանդական տիրապետութեան շրջանին մտած է Տարսոն նահանգին մէջ, հանդիսացած եպիսկոպոսական թեմի կեդրոն: 7-8-րդ դարերուն աւերուած ու աղքատացած էր: Կոռիկոսի բերդին դերը կրկին կը սկսի բարձրանալ 11-րդ դարու վերջը` Խաչակիրներու արշաւանքներու սկզբնաւորումով: Կիլիկեան Հայաստանի իշխանապետ Թորոս Բ. (1145–1169 թթ.) Կոռիկոսը միացուցած է Կիլիկիոյ հայկական իշխանապետութեան: Կիլիկիոյ հայկական թագաւորութեան շրջանին պատկանած է թագաւորէն վասալական կախման մէջ գտնուող առանձին իշխաններու:

14-րդ դարուն բերդը որպէս նուէր տրուած է Կիպրոսի արքայորդիին՝ Պոհեմունտ Լուսինեանին: 1448 թուականին բերդին տիրած են Կարամանեան կոչուող թուրքմէնական ցեղերը: Բերդն այնուհետեւ կը գրաւեն եգիպտական մամլուքները, իսկ 16-րդ դարուն` օսմանցի թուրքերը: Կոռիկոս մինչեւ 17-րդ դար շարունակած է մնալ որպէս հայոց եպիսկոպոսանիստ բերդ:

Կոռիկոս Կիլիկեան Հայաստանի ամենախոշոր նաւահանգիստն էր եւ Այասի հետ միասին մեծ դեր կը խաղար երկրի տնտեսական կեանքին մէջ: