Բարեկեցիկ կեանքը Ամասիոյ հայութեան կարեւոր յատկանիշներէն կը համարուի։ Ամասիոյ հայերուն մէջ կարօտեալ կամ աղքատ ընտանիքները թիւով քիչ էին: Աշխատանքի կարելիութիւնները առատ էին: Ամասիոյ հայ բնակչութեան մեծամասնութեան զբաղումը արհեստներն էին։ Երկրագործութեամբ զբաղող շատ չկար։ Արհեստներու մէջ հայերը հմուտ վարպետներ էին, որոշ արհեստներ ժառանգաբար կը փոխանցուէին սերունդէ սերունդ: Ամէնէն մեծ թիւ կը կազմէին դերձակութեան, երկաթագործութեան, ատաղձագործութեան, կօշկակարութեան, կտաւագործութեան, թիթեղագործութեան արհեստանոցները: Ամասիան ջրառատ վայր մը ըլլալով, կային նաեւ բազմաթիւ ալիւրի ջաղացքներ։ Քաղաքին մէջ կը գործէին մետաքսի գործարաններ: Արհեստներուն կողքին, քաղաքի տնտեսութեան համար կարեւոր ճիւղեր էին նաեւ այգեգործութիւնն ու երկրագործական այլ աշխատանքներ:

Ամասիացիները իրենց դրացի քաղաքներու եւ գիւղերու բնակիչներուն հետ կը կատարէին աշխոյժ առեւտուր: Ամասիան հռչակաւոր էր իր խմորեղէնի տեսակներով: Անուանի էին նաեւ կարագ իղով եւ ընկոյզով պատրաստուած չէօրէկները, նօխուտլու եւ ճեւիզլի կոչուող չէօրէկները, ինչպէս նաեւ կաղանդի գիշերուան յատուկ փոկեղներու տեսակները: 

Արհեստաւորներու թիւերուն մասին տրուած տեղեկութիւնները կը վերաբերին մինչեւ Ցեղասպանութիւնը տիրող իրավիճակին։

https://www.houshamadyan.org/arm/mapottomanempire/sivasvilayet/sandjakofamasya/economy/trades.html