Արեւմտեան Հայաստանի էրզրումէն գաղթած Կոշտոյեաններու արծաթագործական արհեստը մինչեւ օրս կը շարունակեն անոնց սերունդները: Աւելի քան 150 տարուայ պատմութիւն ունեցող կաղապարներով ու գործիքներով այսօր ալ վարպետներն այնպիսի զարդեր ու Կիւմրին խորհրդանշող գաւաթներ (յատուկ գաւաթ, որմէ ջուր խմելու ժամանակ կլկլոց կը լսուի) կը պատրաստեն, որոնք ե՛ւ երիտասարդները հաճոյքով կ’օգտագործեն, ե՛ւ լաւագոյն նուէր են քաղաք այցելած հիւրերուն: Վարպետ Ցոլակ, բացի որդիէն, արհեստը նաեւ ուսանողներուն կը փոխանցէ՝ Շիրակի պետական համալսարանի Կերպարուեստի ամպիոնին մէջ դասաւանդելով: 

Ներկայացնելով իր ու որդիին՝ Արտիոմին պատրաստած արծաթէ իրերը, վարպետ Ցոլակ հպարտութեամբ կը նշէ․«Հպարտ եմ, որ իմ կլկլան գաւաթներս յայտնի մարդոց նուիրած են՝ Հռոմի Պապին, Սպիվակովին, Քիմ Քարդաշեանին եւ Կիւմրի այցելած այլ յայտնի մարոց: Մեր գործերու յաջողութեան գրաւականը հնութեան մէջ է՝ այն նոյն գօտիներն ու ապարանջաներն են, որ մեր տատերը կրած են: Հիմա ալ մերօրեայ աղջիկները սիրով զանոնք կը կրեն»:

1900-ականներուն Ցեղասպանութեան հետեւանքով Արեւմտեան Հայաստանէն գաղթած բնակիչները իրենց մշակոյթը տարածեցին այն երկիրներուն մէջ՝ ուր վերաբնակեցուեցան։ Ճիշդ նոյն ժամանակաշրջանին սկսաւ ծաղկիլ Արեւելեան Հայաստանի մշակոյթը գաղթականներուն շնորհիւ։