11-13-րդ դարերուն, Արագած լերան հարաւային լանջին կառուցուած Ամբերդ ամրոցը կը գտնուի ծովի մակերեւոյթէն 2300մ բարձրութեան վրայ՝ Արքաշէն եւ Ամբերդ գետերու միացման տեղը։

Ամբերդի տարածքին կան կիկլոպեան շինութիւններու մնացորդներ, իսկ մօտակայքը՝ վիշապաձուկերու քարակոթողներ։ Պրոնզի դարուն կառուցուած է ուրարտական բերդաքաղաք, հաւանաբար տեղանքի բնական ամրութեան պատճառով։ Որպէս բերդ-ամրոց այն յատկապէս յայտնի էր հելլենիստական ժամանակաշրջանին եւ Քրիստոսի ծնունդէն ետք։

11-րդ դարու 70-ական թուականներուն Ամբերդը գրաւեցին սելճուկ-թուրքերը եւ այն դարձուցին զօրակայան։ 1196 թուականին Զաքարէ եւ Իւանէ Զաքարեանները, ջшխջшխելով Գանձակի ամիրայութեան ռազմական ուժերը, կ’ազատագրեն Ամբերդը եւ այն կը յանձնեն իրենց զօրավարներէն մէկուն՝ Վաչէ Վաչուտեանին, որ այն կը դարձնէ իր իշխանանիստը։ Ամբերդը վերջնականապէս կործանած է Լենկթեմուրի արշաւանքներու ժամանակ՝ 14-րդ դարու վերջը եւ այլեւս չէ վերականգնուած։

Կառավարութեան հերթական նիստի ժամանակ ՀՀ Կրթութեան, գիտութեան, մշակոյթի եւ մարմնակրթութեան նախարար Վահրամ Դումանեան յայտնած է, որ շուտով պիտի ամրակայուին ամրոցի վթարային հատուածներն ու բարեկարգուի յուշարձանի տարածքը։