Արեւմտեան Հայաստանի մէջ գիւղական ժողովրդական երաժշտութիւնը կազմաւորուած է հազարամեակներու խորքերուն՝ ազգային խոսակցական լեզուին հետ միաժամանակ եւ անոր զուգահեռ:

Հայ գեղջկական երգային երաժշտութիւնը նաեւ բազմաժանր է․ աշխատանքային, ծիսային, վիպական, պատմական, քնարական, կատակի եւ ծաղրի երգեր, պարերգեր, մանկական խաղերգեր։ Առանձին տեղ կը գրաւեն որոշ տեսակի հոգեւոր երգերու տարբերակները։

Հայ գիւղական նուագարանային երաժշտութիւնն իր ընդհանուր բնոյթով ազգակից է երգայինին։ Առաւել գործածականը փողային նուագարաններն են՝ պլուլ, շուի, տուտուկ, զուռնա, պարկապզուկ: Լարային նուագարաններէն ընդունուած եղած է սազը: 

Գիւղերու մէջ ձեւաւորուող երգ-երաժշտութիւնը հայկական մշակոյթի անքակտելի մասը կը կազմեն: Առաւել յայտնի են Վանի տարբեր շրջաններուն մէջ ձեւաւորուած աշխատանքային երգերը, որոնք գաղթի ընթացքին մարդիկ իրար փոխացելով պահպանեցին նաեւ այլ երկիրներու մէջ: