1955 թուականի Սեպտեմբերի 6-ին եւ 7-ին տեղի ունեցած ջարդերը թրքական պետութեան պատմութեան մէջ տեղի ունեցած ծանր եւ տակաւին արժանի հատուցում չստացած  իրադարձութիւններէն են։ Պաշտօնական տուեալներով, Կ. Պոլսոյ եւ Իզմիրի մէջ յոյներուն, հայերուն եւ հրեաներուն պատկանող 4226 տուն, 1011 աշխատատեղի, 74 եկեղեցի,  8 սուրբ ջուրի աղբիւր, 1 հրէից ժողովատուն, 2 վանք, 26 դպրոց եւ 3 գերեզմանատուն լրջօրէն վնասուած,  այրած  կամ թալանուած են։

Ջարդերու ժամանակ բազմաթիւ կիներ ենթարկուած են սեռական ոտնձգութիւններու, փոքրամասնութիւններու հանդէպ կատարուած են բռնութիւններ, սպաննուած  է 10-է աւելի քաղաքացի։ Եւ հակառակ անոր, որ 1955թ. Սեպտեմբերի 7-ին Անգարայի, Իզմիրի եւ Կ. Պոլսոյ մէջ յայտարարուած ռազմական դրութեան եւ անկէ ետք ձեռնարկուած անվտանգութեան խիստ միջոցառումներուն, Կ. Պոլսոյ, Իզմիրի, Հաթայի եւ Չանաքքալէի մէջ շարունակուած են  բռնութիւնները փոքրամասնութիւններու դէմ եւ զանգուածային ոտնձգութիւնները անոնց սրբավայրերուն նկատմամբ։ Ջարդերէն անմիջապէս ետք հազարաւոր անմեղ ու մեղաւոր մարդիկ բերման ենթարկուեցան, եւ 8  դատարաններու կողմէ տարբեր յանցագործութիւններու համար դատապարտուեցաւ 4408 անձ։ Այնուամենայնիւ, ջարդերու ողջ  պատասխանատւութիւնը քաղաքական դրդապատճառներով «կոմունիստներ»ու վրայ բարդելու կառավարութեան ջանքերուն արդիւնքով ձերբակալուեցան եւս 67 յառաջադէմ ձախակողմեան անհատներ։

1955 թուականի Սեպտեմբերի 6-ին եւ 7-ին կազմակերպուած ջարդերը, ինչպէս եւ Թուրքիոյ պատմութեան միւս յանցագործութիւնները, մնացին որպէս  չբացայայտուած յանցագործութիւն, որոնց մեղաւորները չպատժուեցան եւ վնասը չփոխհատուցուեցաւ: