Աւագ վանք գիւղը կը գտնուէր Արեւմտեան Հայաստանի Կարին վիլայէթի Կամախ գաւառակին մէջ: Գիւղին մէջ կը գտնուէր համանուն վանքը՝ Աւագ վանքը: Աւագ վանքը 13-րդ դարու սկիզբը դարձած է գրչութեան ու արուեստի նշանաւոր կեդրոն,  պահպանուած են երկու նկարազարդ Աւետարաններ՝ 1201 թուականի եւ  1200–1202 թուականներու մեծահռչակ Մշոյ Ճառընտիրը: 13-րդ դարու սկիզբը վանքն ունեցած է չորս եկեղեցի` Սուրբ Աստուածածին, Սուրբ Թադէոս /Սուրբ Առաքելոց/, Սուրբ Կարապետ եւ Սուրբ Ստեփանոս: 1230 թուականէն Ճալալէտտինի հրոսակախումբերու աւերածութիւններու հետեւանքով Աւագ վանքն առժամանակ չէ գործած: Այն վերաբացուած է 14-րդ դարուն վանահայր Մովսէս վարդապետ Երզնկացիի ջանքերով, որ աչքի ինկած է  ուսուցման բարձր մակարդակով: 1460-ական թուականներու սկիզբը` Յովհաննէս Համշէնցիի րաբունապետութեան ժամանակ վերածուած է համալսարանի: Աւագ վանքը մինչեւ 1915 թուականը ունեցած է մատենադարան, ինչպէս նաեւ ընդարձակ հողեր, այգի, անտառ, ջրաղաց: Անոր համալիրէն պահպանուած է կիսաւէր երեք եկեղեցի: Աւագ վանքը իր մատենադարանով կանգուն էր մինչեւ 1915 թուականը։

Գաւառն  ունէր արծաթի, պղինձի եւ երկաթի զգալի պաշարներ։ Բնակչութիւնը կը զբաղէր երկրագործութեամբ, հողագործութեամբ՝ գլխաւորաբար կ’աճեցնէր հացահատիկներ, բանջարեղէն, բամպակ, պտղատու ծառեր եւ խաղող։

20-րդ դարու սկիզբը ոչ միայն Աւագ Վանք գիւղի, այլ ողջ Կամախ գաւառի աւելի քան 8000 հայեր բնաջնջուեցան եւ միայն փոքրաթիւ հայեր կրցան ապաստան գտնել Արեւմտեան Եփրատի ափին գտնուող Լիճք աւանի  մօտակայ լեռներուն մէջ: Յետագային, մինչեւ  1917 թուականը  վերապրած հայերու զգալի մասը կրցաւ անցնիլ Երզնկա եւ փրկուիլ, ապա այնտեղէն  ապաստանիլ Արեւելեան Հայաստան եւ այլուր:

Այսօր գիւղը քրտաբնակ է եւ անոնց կողքը կ’ապրին քրտացած հայեր, որոնք այդպէս ալ չլքեցին հայրենի բնօրրանը: