2015 թուականին Տիգրանակերտի Սուր թաղամասին մէջ տեղի ունեցած բախումներէն ետք 6 թաղամասերու հազարաւոր տուներ՝ ներսը գտնուող գոյքին հետ միասին աւերուեցան։ Ամբողջ Սուրը պետութեան կողմէ օտարուեցաւ։

Բախումներէն ետք շինարարական տեխնիկայով սկսան  քանդուիլ նաեւ այն տուները, որոնք չէին վնասուած, եւ որոնց տէրերը պարզապէս  լքած էին իրենց տուները՝ փախչելով աւելի ապահով վայր:

Տուներուն մէջ գտնուող իրերը, հագուստը եւ նոյնիսկ սննդամթերքը բեռնատարներով տեղափոխուեցան մէկ այլ վայր եւ թաղուեցան մեծ փոսի մէջ: Այդ բեռնատարներուն մէջ կը գտնուէին նաեւ պատմական Տիգրանակերտի տուներու քարէ սիւները։

Այս իրավիճակը յանգեցուց շրջանի ստորգետնեայ եւ վերգետնեայ պատմական յուշարձաններու ոչնչացման։ Սուրի 6 թաղամասերու  քանդման ժամանակ յայտնաբերուած է նաեւ կնոջ անդամահատուած դի։

Այսօր՝ բախումներէն 7 տարի անց, քանդուած տուներէն առաջացած տասնեակ հազարաւոր թոն շինարարական աղբի վայրը ծածկուած է խոտերով ու նման է ամօթի յուշարձանի:

Այս մէկը տիպիկ թրքական ձեռագիր է, զարմանալի չէ, երկիր որ կրնայ վերացնել այլ ազգի բնիկ տարածքին պատկանող մշակութային կոթողները, տուներն ի՞նչ են, որ չաւերեն։ Թրքական կառավարութիւնը յստակ ծրագիրով կը վերացնէ հայկական հետքը բնիկ հայկական տարածքներէն, եւ եթէ նման կերպով շարունակէ եւ վերացնէ հայերու կանգնեցուցած բոլոր շինութիւնները, պիտի վերադառնայ այն վիճակին, երբ այնտեղ պիտի տեսնենք միայն մարգագետիններ, ուր քոչուոր ու անկիրթ թուրք հովիւները պիտի սկսին իրենց ոչխարները արածեցնել։ Թուրքերն այն քոչուորնենրն են, որոնք պատուհաս դարձան հայերուն համար այն օրուընէ, երբ զանոնք ընդունեցինք հայկական բարձրաւանդակ։