Իտալիոյ հարաւը գտնուող փոքր բնակավայրի` Նոր Արաքսի մասին քիչ գիտեն նոյնիսկ Սփիւռքի հայերը, միեւնոյն ժամանակ անոր բնակիչները Իտալիոյ կեանքին մէջ իրենց հետքը թողած են։ Առաջին վերաբնակները, շուրջ 80 անձ, իտալական Բարի քաղաք  ժամանած են 1924 թուականին Կարմիր Խաչի փախստականներու ճամբարէն, արեւմտահայ բանաստեղծ Հրանդ Նազարեանցի ջանքերով։ Սկիզբը հայերը տեղաւորեցին Բարիի մահուտի գործարանին մէջ։ Այնտեղ անոնց բուրդի մշակման գործիքներ եւ մանածագործական հաստոցներ տրամադրեցին գորգերու արտադրութեան համար։ Որոշ ժամանակ անց գորգերը գրաւեցին ազդեցիկ պատուիրատուներու ուշադրութիւնը։ 

Որպէս փախստական ժամանած եւ ամէն ինչ կորսնցուցած հայերը քանի մը տարի անց սկսան իրենց արհեստը սորվեցնել իտալացիներուն` անոնց աշխատանք տալով։ Երեք գորգագործական դպրոց ստեղծուեցաւ. առաջինը` Նոր Արաքսի մէջ, երկրորդը` Սան–Ճովաննի–ին–Ֆէորէի մէջ, երրորդը բացուեցաւ Պրինտիզի նահանգի Օրիա քաղաքին մէջ։ 

Այսօր  քանի մը հայ ընտանիք, որոնք Նոր Արաքսի մէջ կը պահպանեն իրենց տուներու սեփականութեան իրաւունքը, կ’ուզեն այնտեղ յիշատակի եւ զբօսանքի վայր դարձնել` ինչպէս իտալացիներու, այնպէս ալ հայկական Սփիւռքին համար։ Որքան ալ տարօրինակ չէ, արտերկրի հայերուն համար Նոր Արաքսը գրեթէ անյայտ կը մնայ։