Արեւմտեան  Հայաստանի այս գաւառը վարչականօրէն մաս կը կազմէր Մեծ Հայքի Այրարատ նահանգին, եւ կը համարուէր անոր 20-րդ գաւառը։ Շարուրը մինչեւ Ե. դար եղած է Հայոց արքունի կալուած-գաւառը։ Արաբական տիրապետութենէն ազատագրելէ ետք հայոց Սմբատ Ա. Բագրատունի թագաւորը Շարուրն ընծայած է Սիւնեաց իշխաններուն։ Թաթար-մոնղոլական, իսկ այնուհետեւ թուրքմէնական ցեղերու ասպատակումներէն ետք Շարուրը որպէս նախիջեւանեան խանութեան գաւառ, պարսկական տիրապետութեան ժամանակ գտնուած է անոր իշխանութեան ներքոյ։ 1828թ. Արեւելեան Հայաստանը Ռուսիային միանալէ ետք Շարուր Նախիջեւանի միւս գաւառներուն հետ մտած է Ռուսիոյ կողմէ կազմուած Հայկական մարզին, ապա՝ 1849թ. Երեւանի նահանգին մէջ։ Նախիջեւանի խորհրդայնացումէն եւ 1924թ. այն որպէս ինքնավար հանրապետութիւն կազմաւորուելէն ետք՝ մինչեւ 1930թ., պատմական գաւառի տարածքը 1316 քմ2 մակերեսով կոչուած է Շարուրի շրջան, 1930—1966թթ. Նորաշէնի շրջան, իսկ 1966թ. այն վերանուանուած է Իլյիչի շրջան։

Գաւառի տարածքն ու բնակատեղերն արեւմուտքէն կ’եզերուին Արաքս գետով, արեւելքէն գաւառը սահմանակից է Վայոց ձորին, հարաւ—արեւելքէն՝ Նախճաւան, իսկ հիւսիսէն Ոստան գաւառներուն։ Պատմական աղբիւրներուն  մէջ Շարուրի մասին հնագոյն վկայութիւններէն մէկը Մ. Խորենացիի պատմութիւնն է:

Արեւմտեան Հայաստանը ցաւով կ’արձանագրէ, որ տարիներու ընթացքին տարբեր բարեկամ եւ ոչ բարեկամ պետութիւններու կողմէ բզկտուած են հայկական տարածքները, զանոնք ընծայ յանձնելով այլ երկիրներու։ Մեր կոչն է միասնական պայքարիլ մեր տարածքներուն եւ մեր իրաւունքներուն համար։