Հայկական մանրանկարչութեան, զարդաքանդակներուն, ինչպէս նաեւ ասեղնագործութեան ու գորգագործութեան մէջ յաճախ կը հանդիպինք շուշան պատերող նախշեր։ Անոր վառ օրինակներէն  են Մարաշի ասեղնագործութեան պարտաքլի կոչուող բաժակ նախշը, Աղջոց վանքի 1270թ․ զարդաքանդակը, 1850թ․ Ջրաբերդ-Խաչեն արծուագորգի ճառագայթանախշերը եւ շատ ու շատ այլ նմոյշներ։

Բոլորիս յյայտնի շուշանը մաքրութեան ու թագաւորական իշխանութեան նշան էր դեռ հազարամեակներ առաջ։ Որպէս հայկական արքունական գահի նշան շուշանը պատկերուած է Կիլիկիոյ Լեւոն թագաւորի 1198-1219 արծաթէ դրամին վրայ, անոր  ձեռքին  մէջ:

Անյիշելի ժամանակներէ շուշան ծաղիկը Հայկական լեռնաշխարհի բնակիչներէն մէկն է, ամէն սար ու ձոր ծածկուած էր շուշաններով։ Ուստի պատահական չէ, որ մենք ունինք Շուշան, Շուշանս, Շուշանիկ, Շուշանից, Շուշանցի անունով գիւղեր։ Մեզի համար Շուշանը նաեւ տարածուած անձնանուն է, ունինք վանքեր՝ Վանի մէջ՝ Սենքերիմ թագաւորի Շուշան դստեր անունով, Բագարանի մէջ՝ Աշոտ թագաւորի քոյր Շուշանի անունով։ Հայերէնին մէջ շուշան բառը հոմանիշ է «անբիծ, անարատ ու ճերմակ»ին: