Մեր պապենական արմատներուն, թշնամիի կողմէ  իւրացուած երկրային դրախտին՝ Արեւմտեան Հայաստանի հանդէպ սէրն ու կիրքը պէտք է տիրէ  մեր սրտերուն որպէս յոյսի լոյս։

Ինծի կը թուայ, որ  եկած է ժամանակը, որ դուրսէն մեր ազատագրման լուծում գտնելու եւ յետդարձի ճանապարհը գծելու համար պէտք է համախմբուինք։

Թող ոչ ոք մտածէ, որ Թուրքիոյ կողմէ Ցեղասպանութեան ճանաչումէն ետք մեր պայքարը պիտի ըլլայ փոխհատուցում պահանջելը եւ թուրքերը թրքութենէ զրկելը։

Մենք գիտենք, որ բարոյական վերքերը չեն կրնար ջնջուիլ խոստումներով, ոսկիով ու արծաթով։ Հակառակ պարագային այն պիտի ըլլայ անբարոյականութիւն մեր կողմէն եւ դաւաճանութիւն մեր նահատակներու յիշատակին։ Ես կ’ուզեմ, որ մենք մաքրենք մեր մարտական ​​ոգին եւ թեթեւցնենք մեր յիշողութեան մէջ առկայ որեւէ վէրք:

Եթէ ​​մենք կ’ուզենք առաջ շարժիլ «ԿՈՐՍՈՒԱԾ ԹՌՉՈՒՆՆԵՐՈՒ ԾԱՌԸ» գտնելու մեր որոնումներուն մէջ եւ եւս հարիւր եօթ տարի  չհետեւիլ անտարբերութեան անորսալի ծիածանին՝ ինչպէս ըրած ենք մինչեւ օրս, մենք պէտք է վստահինք իրար:

Այդ մէկուն համար մենք պէտք է համապատասխան պատրաստուածութիւն ունենանք, մանրակրկիտ իմանանք համերաշխութեան, եղբայրութեան, հաւատարմութեան, թափանցիկութեան, փոխըմբռնման, խոնարհութեան եւ ազնւութեան հիմնարար սկզբունքները, որոնք պէտք է կազմեն մեր գործողութիւններու  եւ սովորութիւններու մէկ մասը: Մեզի կը մնայ գտնել մեր իւրացուած Հայաստանը։

Բայց նախ մենք պէտք է բանանք մեր շատ եղբայրներու արգելափակուած մտքերն ու փրկենք ներսը մոլորած ոչխարները:

Ինչ-որ մէկուն հետ կիսուիլ չի նշանակեր չափն անցնիլ․․․Ռայմոնտ Պէրպէրեան

24 Հոկտեմբերի, 2022թ