Կ. Պոլսոյ մէջ գործող 16 հայկական վարժարաններէն 13-ը սեփական են, 3-ը կը համարուին համայնքի ընդհանուր սեփականութիւն: Այս դպրոցներուն մէջ կրնան ուսում ստանալ միայն հայ քրիստոնեայ ընտանիքի զաւակները` ներկայացնելով նախ մկրտութեան թուղթ: Այս մէկը կապուած է անոր հետ, որ թրքական պետութեան օրէնսդրութեան համաձայն, երկրի բոլոր քաղաքացիները պաշտօնապէս թուրք կը համարուին, իսկ հայերը, յոյները եւ հրեաները կը համարուին կրօնական փոքրամասնութիւն: Ըստ Լոզանի պայմանագիրին, կրօնական փոքրամասնութիւն համարուելու շնորհիւ հայերն իրաւունք  ստացած են սորվելու իրենց մայրենին, ինչէն զրկուած են քիւրտերը, զազաները, չերքէզներն ու լազերը:

Կ. Պոլսոյ հայկական վարժարաններուն մեծ մասը կը գոյատեւէ համայնքի տարբեր բարերարներու նուիրատւութիւններու հաշուին, անոր զուգահեռ՝ դպրոցներ յաճախող հայ աշակերտներու թիւն ամէն տարի կը նուազի: Այդ մէկը կապուած է թէ՛ Կ. Պոլսոյ հայ համայնքի արտագաղթին, թէ՛ վարժարաններու ուսման բարձր վարձավճարներուն հետ։