Օսմանեան սուլթանութեան վերացման հարիւրամյակը ամենայն հաւանականութեամբ աննկատ պիտի մնայ՝ հակառակ այն հիմնարար փոփոխութիւններուն, որոնք  ժամանակակից Թուրքիոյ եւ  Միջին Արեւելքին համար ունէր  հիմնարար նշանակութիւն։ 1922 թուականի Նոյեմբերի 1-ին Անգարայի մէջ կայացած Ազգային մեծ ժողովի քուէարկութիւնը վերջ դրաւ Օսմանեան սուլթանութեան աւելի քան 500 տարուան պատմութեան, որոնք Պուրսայէն եւ Էտիրնէէն ետք՝ 1453թ. հիմնած էին իրենց մայրաքաղաքը Կ. Պոլսոյ մէջ։  

Այս կայսրութիւնը, որ երկար ժամանակ ամենահզօրն էր իսլամական աշխարհին մէջ, Առաջին Համաշխարհային պատերազմէն ետք շատ տկարացաւ: Բայց 1920թ.-ին սուլթան Մեհմէտ Զ-ի կողմէ ստորագրուած արեւմտեան տէրութիւններու իրական թելադրանքը՝ Սեւրի դաշնագիրը, հրահրեց Մուսթաֆա Քեմալի ազգայնական պոռթկումը եւ որոշեց այդ դարաւոր հաստատութեան ճակատագիրը։

Ամբողջական յօդուածը կարդացէք յղումով:

https://www.lemonde.fr/un-si-proche-orient/article/2022/10/30/il-y-a-un-siecle-l-abolition-du-sultanat-ottoman_6147905_6116995.html