Արաբկիր  քաղաքը կը գտնուի  Արեւմտեան Հայաստանի Խարբերդ վիլայէթի Մալաթիոյ գաւառին մէջ։ Քաղաքը ամբողջութեամբ փռուած է Անտիտաւրոսեան լեռնաշղթայի ստորոտը, Ոսկեգետ գետի ակունքին, սարաւանդի վրայ։ Տարբեր աղբիւրներու մէջ կը յիշատակուի, որ Արաբկիր եղած է ամրոց, յետագային՝ քաղաք։ 

Արաբկիր կը գտնուէր գեղատեսիլ վայրի մէջ՝ շրջապատուած պտղատու այգիներով, որոնց մէջ կը գերակշէր սպիտակ թթենին:  Թէ՛ շրջակայ գիւղերուն, թէ՛ բուն Արաբկիրի հայ բնակչութեան հիմնական  զբաղմունքը եղած է մետաքսագործութիւնը, որ մեծ համբաւ  ունեցած է Օսմանեան կայսրութեան ամբողջ տարածքին, իսկ աւելի ուշ դարձաւ յայտնի իր կտաւագործութեամբ։ Արհեստներէն տարածուած էին նաեւ ոսկերչութիւնը, մետաղագործութիւնը, պղնձագործութիւնը, օճառագործութիւնը, զինագործութիւնը։ Արաբկիր 1853 թուականին ունէր  շուրջ 9000, իսկ շրջակայ գիւղերուն հետ միասին՝  18000 հայ բնակիչ: Մինչեւ 1900-ական թուականներու սկիզբը Արաբկիր քաղաքին մէջ կը գործէր 7 եղեղեցի: Արաբկիր հայ գրչութեան կեդրոններէն էր, եւ այստեղ գրուած են  քանի մը տասնեակ ձեռագիրներ:

Արեւմտեան Հայաստանի միւս հարիւրաւոր բնակավայրերուն հետ միասին Արաբկիրի հայերը եւս երկու անգամ 1895-1896 թուականներուն եւ 1915 թուականին ենթարկուեցան տեղահանման եւ բնաջնջման: